การยืดค้างแบบแพสซีฟ (passive static stretching) เพื่อเพิ่มความอ่อนตัว (flexibility) เป็นที่นิยมในด้านเวชศาสตร์ การกีฬา การกีฬากายภาพบำบัด และ อีกหลายสาขา ปัจจัยด้าน ระยะเวลาในการยืดค้างและจำนวนครั้งในการยืดค้างเป็นสิ่งที่มี ความสำคัญต่อการเพิ่มความอ่อนตัวของกล้ามเนื้อ การศึกษานี้ เป็นการวิจัยเชิงทดลองเพื่อศึกษาผลของ 2 องค์ประกอบนี้ กล่าวคือ 1) เปรียบเทียบระยะเวลาที่ใช้ยืดค้างระหว่าง 5 10 วินาที และไม่ยืด โดยวิธีการ passive static stretching ต่อผลของ hamstring muscle flexibility 2) เปรียบเทียบจำนวนครั้งที่ใช้ยืดค้าง ระหว่าง 1 5 และ 10 ครั้งโดยวิธีการ passive static stretching ต่อผลของ hamstring muscle flexibility โดยการวัดพิสัยการ เคลื่อนไหวของ passive knee extension angle (PKEA) บันทึกเป็นองศาด้วย goniometer และวัดแรงของ passive knee extension resistance (PKER) บันทึกเป็นกิโลกรัมด้วย เครื่องชั่งสปริง กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ศึกษาครั้งนี้เป็นนักศึกษาพยาบาล จำนวน 60 คน อายุระหว่าง 19-21 ปี โดยแบ่งออกเป็น 3 กลุ่ม กลุ่มละ 20 คน แต่ละกลุ่มได้รับการทดลอง 3 อย่างเหมือนกัน (ยืดค้างนาน 5 10 วินาที และไม่มีการยืด) แต่ลำดับการทดลองแตกต่างกัน และแต่ละการทดลองมีระยะเวลาพักห่างกัน 2 สัปดาห์ ทำการ ยืดกล้ามเนื้อแฮมสตริงของขาข้างซ้าย และวัดค่า baseline PKEA และ baseline PKER ก่อนการทดลอง และวัดค่า Post- stretching PKEA และ PKER ภายหลังการยืดต่อเนื่องกันใน ครั้งที่ 1 5 และ 10 วิธีการวัด PKEA และ PKER จะทำในท่า นอนตะแคงขวา โดยวัดพิสัยการเคลื่อนไหวที่มากที่สุดของ passive knee extension angle และ passive knee extension resistance ขณะที่จำกัดข้อสะโพกงอ 90 องศา ผลการศึกษาพบว่า 1) ค่าความแตกต่างเฉลี่ยระหว่าง ก่อนและหลังการยืดสำหรับ passive knee extension angle (MPKEA) และ passive knee extension resistance (MPKER) ภายหลังการยืด 10 ครั้ง กลุ่มที่ยืดค้างนาน 5 วินาที มีค่า MPKEA = 4.06(+,-)1.77 องศา และ MPKER = 0.35(+,-)0.19 ก.ก. กลุ่มที่ยืดค้างนาน 10 วินาที มีค่า MPKEA = 4.58(+,-)1.78 องศา และ MPKER = 0.42(+,-)0.17 ก.ก. และในกลุ่มไม่มีการยืดมีค่า MPKEA = 0.91(+,-)1.65 องศา MPKER = 0.06(+,-)0.16 ก.ก. โดยพบว่ากลุ่มที่ยืดค้างนาน 10 วินาที และ 5 วินาที มี MPKEA และ MPKER มากกว่ากลุ่มที่ไม่มีการยืดอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p<0.01) อย่างไรก็ตามในกลุ่มที่ยืดค้างนาน 5 วินาที และ 10 วินาที ค่า MPKEA และ MPKER ไม่แตกต่างกันอย่างมีนัย สำคัญทางสถิติ (P>0.01) 2) ในการยืดค้างนาน 10 วินาที การยืดค้างครั้งที่ 10 มีค่า MPKEA = 4.58(+,-)1.78 องศา โดยมีค่ามากกว่าอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (P<0.01) เมื่อ เปรียบเทียบกับการยืดค้างครั้งที่ 5 และครั้งที่ 1 ซึ่งมีค่า MPKEA = 3.83(+,-)1.67 องศา และ 2.73(+,-)1.46 องศา ตามลำดับ และค่า MPKER จากการยืดครั้งที่ 10 มีค่า = 0.42(+,-) 0.17 ก.ก. ซึ่งมีค่ามากกว่าอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (P<0.01) เมื่อเปรียบเทียบกับการยืดค้างครั้งที่ 5 และครั้งที่ 1 ซึ่งมีค่า MPKER = 0.35(+,-)0.17 ก.ก. และ 0.26(+,-)0.16 ก.ก. ตามลำดับ นอกจากนี้การยืดค้าง ครั้งที่ 5 มีค่า MPKEA และ MPKER มากกว่าการยืดค้างครั้งที่ 1 อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ด้วย (P<0.01) ผลการวิจัยครั้งนี้แสดงว่าผลการใช้วิธีการยืดค้างแบบ แพสซิฟ โดยการยืดค้างนาน 5 วินาทีหรือ 10 วินาที ภายหลัง การยืดซ้ำจำนวน 10 ครั้ง จะสามารถเพิ่มความอ่อนตัวของ hamstring muscles ได้ใกล้เคียงกัน และการยืดค้างนาน 10 วินาทีจำนวน 10 ครั้งจะเพิ่มความอ่อนตัวของ hamstring muscles มากกว่าการยืดค้างจำนวน 1 ครั้ง หรือ 5 ครั้ง ดังนั้น ควรคำนึงถึงระยะเวลาที่ใช้ในการยืดค้างและจำนวนครั้ง ของการยืดร่วมด้วย ทั้งนี้เพื่อให้การยืดกล้ามเนื้อมีประสิทธิภาพ และประสิทธิผล