ดองดึงหัวขวาน (Gloriosa superba L.) เป็นพืชไม้เลื้อย ล้มลุก พบกระจายทั่วไปในแถบแอฟริกา เอเซีย รวมทั้งประเทศไทย มีประโยชน์ทางการแพทย์ โดยจะพบอัลคาลอยด์ที่สำคัญคือ โคลชิซีน (colchicine) ใช้รักษาโรคเกาท์ อัลคาลอยด์นี้พบมากในส่วน เมล็ด และลำต้นใต้ดินหรือหัวพันธุ์ ซึ่งเป็นส่วนสำคัญในการใช้ ขยายพันธุ์ตามธรรมชาติ การขยายพันธุ์ตามธรรมชาติของดองดึง เป็นไปได้ช้า ไม่สามารถควบคุมปัจจัย และสิ่งแวดล้อมต่าง ๆ ได้ ดังนั้น จึงต้องศึกษาโดยใช้เทคนิคในการเลี้ยงเนื้อเยื่อ กล่าวคือ เลี้ยงในอาหารแข็ง PP (PP solid media) ซึ่งเติมฮอร์โมน NAA และ BAP ที่ความเข้มข้น 4.0 มก/ลิตร โดยศึกษาผลของ การเติมสารกระตุ้นอาชีวภาพ 2 กลุ่ม คือ กลุ่มโลหะ และกลุ่ม ยับยั้งการเจริญเติบโต ที่มีผลต่อการเจริญเติบโต การเกิด อวัยวะส่วนต่าง ๆ (differentiated organ) และการผลิต สารโคลชิซีนจากการเลี้ยงเนื้อเยื่อ (in vitro culture) ดองดึง สารกลุ่มยับยั้งการเจริญเติบโต จะให้ผลกระตุ้นการ เจริญเติบโต และการเกิดอวัยวะอื่น ๆ มากกว่าการเติมสาร กลุ่มโลหะอย่างมีนัยสำคัญ (p<0.0001) เปรียบเทียบระหว่าง สารเร่งอชีวภาพ 10 ชนิดที่ใช้ทดสอบ การเติมกรดคาเฟอิก (caffeic acid) 0.1 มก/ลิตร สามารถกระตุ้นการเจริญ เติบโตมากที่สุด และเพิ่มจำนวนการเกิดอวัยวะส่วนต่าง ๆ มากกว่าการเติมสารอื่น ๆ นอกจากนั้นยังพบปริมาณโคลชิซีน โดยเฉลี่ยในหัวพันธุ์ที่เจริญไม่เต็มที่ (immature tuber) มากที่สุด (0.6073 % โดยน้ำหนักแห้ง) ซึ่งมีค่ามากกว่ากลุ่ม ควบคุมประมาณ 3 เท่า การเติมสารกลุ่มโลหะแม้จะกระตุ้น การเจริญเติบโตไม่มาก แต่ก็พบปริมาณโคลชิซีนในหัวเจริญไม่ เต็มที่ (immature tubers) มากเช่นกัน กล่าวคือ การเติม โคบอลตัสคลอไรด์ (cobaltous chloride) ความเข้มข้น 0.4 มก/ลิตร และ คอปเปอร์ซัลเฟต (copper sulfate) 0.2 มก/ลิตร จะให้ปริมาณโคลชิซีน 0.6024 และ 0.5179 % โดยน้ำหนักแห้ง ตามลำดับ การหาปริมาณโคลชิซีนของดองดึง จากแหล่งต่าง ๆ จากธรรมชาติ พบว่าปริมาณโคลชิซีนจะมี มากที่สุดในหัวพันธุ์ขนาดเล็ก (small tubers) และจาก เมล็ดระยะแก่จัด (fully ripen seeds) เทคนิคจากการ พัฒนาในการศึกษาครั้งนี้ จะเป็นแนวทางหนึ่งที่ใช้ในการผลิต โคลชิซีน อย่างมีประสิทธิภาพยิ่งขึ้น