วิทยานิพนฌ์ฉบับนี้ เสนอการศึกษากริยาวลีใน ภาษาพม่ามาตรฐาน (ร่างกุ้ง) โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อ ศึกษาลักษณะทางด้านวากยสัมพันธ์ และหน้าที่ของกริยา ที่ปรากฏในวลี ประโยค และอนุประโยค จากการศึกษา พบว่ากริยาวลีซึ่งเป็นส่วนสำคัญ ของประโยคจะปรากฏในตำแหน่งท้ายสุดของประโยคเสมอ กริยาวลีจะประกอบด้วยคำกริยาเป็นส่วนหลักและอาจมี ส่วนขยายหน้ากริยาหรือส่วนขยายหลังกริยา ทั้งนี้ สามารถ จำแนกคำกริยาตามความหมายและหน้าที่ในประโยคได้ 10 ประเภท คือ สกรรมกริยา ทวิกริยา อกรรมกริยา สมการกริยา ดำเนินกริยา ทิศทางกริยา ธรรมชาติกริยา วจนะกริยา ปรากฏกริยา และพาหะกริยา โดยอาจมีลักษณะ เป็นกริยาเดี่ยว กริยาประสม และกริยาซับซ้อน ส่วนขยายกริยาสามารถเกิดนำหน้าคำกริยา ซึ่งจะ เป็นกริยาวิเศษณ์ และเป็นคำปฏิเสธ ในขณะที่ส่วนหลังจะ ประกอบด้วยกริยานุเคราะห์ต่าง ๆ อันรวมถึงปัจจัยกริยา ที่จะเกิดลงท้ายคำกริยาอีกด้วย นอกจากนี้ ยังมีหน่วยเสริม ประโยคอื่น ๆ ที่สามารถเกิดหน้ากริยาวลีโดยไม่จำกัด ตำแหน่ง อาทิ คำบอกเวลบา คำบอกสถานที่ นอกจากโครงสร้างพื้นฐานกริยาวลีตามที่ได้กล่าว มาแล้วนั้น ยังพบว่ามีโครงสร้างที่ซับซ้อน โครงสร้างที่ หลากหลาย และโครงสร้างขยายของกริยาเรียงอีกด้วย หน้าที่หลักของกริยาวลีในระดับประโยคคือเป็น ภาคแสดง อีกทั้งอาจทำหน้าที่เป็นส่วนขยายกริยาในรูปของ กริยาวิเศษณ์ หรืออนุประโยค ตลอดจนสามารถทำหน้าที่ เสมือนคำนาม คำคุณศัพท์ และอนุประโยคในนามวลี ตอนท้าย วิทยานิพนธ์ยังกล่าวถึงกริยาในระดับประโยค