การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ที่จะศึกษาฤทธิ์ต้าน การอักเสบของสารสกัดบริสุทธิ์จากไพล [(E)-1- (3,4-dimethoxyphenyl) butadiene, (DMPBD)] โดยใช้รูปแบบการทดลองทั้ง in vivo และ in vitro การศึกษาแบบ in vivo ทำเพื่อดูประสิทธิภาพของ DMPBD ในการลดอาการบวมของใบหูของหนูขาวซึ่งถูกเหนี่ยวนำโดย การทาสาร ethyl phenylpropiolate (EPP), arachidonic acid (AA), หรือ 12-O-tetradecanoylphorol 13-acetate (TPA) และผลต่ออาการบวมของอุ้งเท้าหนูขาว ซึ่งถูกเหนี่ยวนำโดยการฉีดสาร carrageenan หรือ platelet-activating factor (PAF) ส่วนการศึกษา in vitro เป็นการศึกษาโดยดูผลของ DMPBD และยาต้านการอักเสบที่ใช้ ในปัจจุบันต่อการเกาะกลุ่มของเกล็ดเลือดซึ่งเกิดจากการ เหนี่ยวนำโดย collagen adenosine diphosphate (ADP), AA และ PAF DMPBD ที่ใช้โดยวิธีการทาสามารถลดอาการบวมของใบหู ที่ถูกกระตุ้นโดย EPP และ AA ได้ดีกว่า oxyphenbutazone และ phenidone ตามลำดับ โดยมีประสิทธิภาพในการออกฤทธิ์ สูงสุดที่เวลา 30 นาทีในทั้งสองกรณี พบว่าประสิทธิภาพใน การลดอาการบวมจาก TPA ของ DMPBD ในขนาดต่ำ (0.1-1000 ng/ear) จะเพิ่มขึ้นตามขนาดยาที่ใช้ ในขณะที่ DMPBD ในขนาดสูง (10-1000 (...)g/ear) กลับมีฤทธิ์ลดลง เมื่อเปรียบเทียบกับ diclofenac DMPBD มีความแรงสูงกว่า โดยมีค่า ID(,50) ที่เวลา 8 ชั่วโมง 660 pmole/ear ในขณะ ที่ ID50 ของ diclofenac สูงถึง 7200 pmole/ear DMPBD และ diclofenac ลดอาการบวมของอุ้งเท้าหนู ที่เกิดจากการฉีด carrageenan ได้ดีพอ ๆ กัน โดยออกฤทธิ์ สูงสุดที่ชั่วโมงที่ 4-5 หลังทายา ผลการออกฤทธิ์ขึ้นอยู่ กับขนาดของยาที่ใช้ สารทั้งสองตัวนี้ไม่สามารถลดอาการบวม ที่เกิดจากการฉีด PAF ได้ ในขณะที่ salbutamol ซึ่งเป็น (...)(,2)-agonist สามารถลดอาการบวมได้อย่างเด่นชัด และผลที่ได้แปรผันตามขนาดยาที่ใช้ เมื่อเปรียบเทียบฤทธิ์ยับยั้งการเกาะกลุ่มของเกล็ด เลือดที่ถูกเหนี่ยวนำโดย collagen, ADP, AA และ PAF โดย aspirin, phenidone และ DMPBD พบว่า DMPBD ยับยั้งการเกาะกลุ่มของเกล็ดเลือดที่ถูกเหนี่ยวนำโดย PAF ได้ดีที่สุด ในขณะที่ phenidone ยับยั้งการเกาะกลุ่มที่ ถูกเหนี่ยวนำโดย collagen, ADP และ AA ได้ดีกว่า DMPBD และ aspirin จากผลการศึกษาทั้งหมด เชื่อว่า DMPBD น่าจะมี ฤทธิ์ต้านการอักเสบโดยอาจออกฤทธิ์ผ่านการยับยั้งการทำงาน ของเอนไซม์ cyclooxygenase และ lipoxygenase ของ กระบวนการ AA metabolism DMPBD เป็นสารที่มีสูตรโครง สร้างทางเคมีแตกต่างจากยากลุ่มต้านการอักเสบที่มีใช้อยู่ ในปัจจุบัน ดังนั้นจึงอาจเป็นไปได้ที่ DMPBD จะเป็นสาร ในกลุ่มใหม่ที่มีศักยภาพพอที่จะนำมาพัฒนาเพื่อใช้เป็นยา ลดการอักเสบ และสมควรที่จะมีการศึกษาเพิ่มเติมด้านพิษวิทยา การพัฒนารูปแบบยาเตรียม และการวิจัยผลของยาทางคลินิค ต่อไป