ได้ทำการศึกษาถึงชนิดและปริมาณของโทโคเฟอรอลที่สกัดจากรำข้าวเปลือกพันธุ์ กข.6 และพันธุ์ขาวดอกมะลิ 105 ที่ระยะเวลาการเก็บรักษาข้าวเปลือก 0, 3 และ 6 เดือน พบว่า ตลอดระยะเวลาการเก็บรักษาข้าวเปลือก 6 เดือน การสกัดสารละลายโทโคเฟอรอลจากรำข้าว เปลือก กข.6 ได้ปริมาณโทโคเฟอรอลสูงกว่าที่สกัดได้จากรำข้าวเปลือกขาวดอกมะลิ 105 และ ระยะเวลาการเก็บรักษาข้าวเปลือกมีอิทธิพลต่อปริมาณโทโคเฟอรอลสกัดจากรำข้าวเปลือก กข.6 โดยมีปริมาณเบต้าโทโคเฟอรอลลดลงเมื่อระยะเวลาการเก็บรักษาข้าวเปลือกนานขึ้น และมี ปริมาณโทโคเฟอรอลเฉลี่ยทั้งหมดตลอดระยะเวลาการเก็บรักษาข้าวเปลือก 6 เดือน เป็น 156.73 มิลลิกรัมต่อกิโลกรัมรำข้าวแห้ง องค์ประกอบย่อยของสารละลายโทโคเฟอรอลสกัดจาก รำข้าว ประกอบด้วย อัลฟาโทโคเฟอรอล อัลฟาโทโคไตรอินอล เบต้าโทโคเฟอรอล และเบต้า โทโคไตรอินอล ปริมาณเฉลี่ย 30.76, 30.24, 19.01 และ 68.72 มิลลิกรัมต่อกิโลกรัม รำข้าวแห้ง ตามลำดับ แต่ระยะเวลาการเก็บรักษาข้าวเปลือกไม่มีอิทธิพลต่อปริมาณโทโคเฟอรอล สกัดจากรำข้าวเปลือกขาวดอกมะลิ 105 โดยมีปริมาณโทโคเฟอรอลเฉลี่ยทั้งหมดตลอดระยะเวลา การเก็บรักษาข้าวเปลือก 6 เดือน เป็น 37.12 มิลลิกรัมต่อกิโลกรัมรำข้าวแห้ง มีองค์ประกอบ ย่อยของสารละลายโทโคเฟอรอลสกัดจากรำข้าวประกอบด้วย อัลฟาโทโคเฟอรอลอัลฟาโทโคไตรอินอล แกมมาโทโคเฟอรอล และแกมมาโทโคไตรอินอล ปริมาณเฉลี่ย 16.98, 7.66, 3.40 และ 9.06 มิลลิกรัมต่อกิโลกรัมรำข้าวแห้ง ตามลำดับ จากการศึกษาประสิทธิภาพการเป็นสารกันหืนในน้ำมันหมู พบว่าสารละลายโทโคเฟอรอล สกัดจากรำข้าวทั้ง 2 พันธุ์ เมื่อเก็บไว้ที่ระยะเวลาการเก็บรักษาข้าวเปลือกดังกล่าว มี ประสิทธิภาพการเป็นสารกันหืนในน้ำมันหมูไม่แตกต่างกัน (p(+,ณ)0.05) แต่พบว่าการกันหืน ของสารละลายโทโคเฟรอลสกัดจากรำข้าวเปลือก กข.6 มีประสิทธิภาพดีกว่าตัวอย่างควบคุม ส่วนการกันหืนของสารละลายโทโคเฟรอลสกัดจากรำข้าวเปลือกขาวดอกมะลิ 105 มีประสิทธิภาพ ไม่แตกต่างจากตัวอย่างควบคุม (ไม่เติมสารกันหืน) (p(+,ณ)0.05) เมื่อเลือกสารละลาย โทโคเฟรอลสกัดจากรำข้าวเปลือก กข.6 ที่ระยะเวลาการเก็บรักษาข้าวเปลือก 3 เดือนเติมใน ตัวอย่างผลิตภัณฑ์เนื้อนักเกต (Nuggets) เพื่อเปรียบเทียบประสิทธิภาพการเป็นสารกันหืน กับสารกันหืนสังเคราะห์บีเอชเอ พบว่าผลิตภัณฑ์เนื้อนักเกตที่เติมสารละลายโทโคเฟอรอลสกัด จากรำข้าวเกิดการหืนเร็วกว่าสารกันหืนสังเคราะห์บีเอชเอ แต่มีประสิทธิภาพในการกันหืน ดีกว่าตัวอย่างควบคุม (p(+,ฃ)0.05)