การวิจัยนี้เป็นการวิจัยกึ่งทดลอง มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาผลของการได้รับวิธี ส่งเสริมสุขภาพจิต โดย 1) การให้คำปรึกษาแบบกลุ่ม 2) การฝึกสมาธิ และ 3) การให้คำปรึกษา แบบกลุ่มร่วมกับการฝึกสมาธิ และเพื่อเปรียบเทียบผลระหว่างการได้รับวิธีส่งเสริมสุขภาพจิต ทั้ง 3 วิธีนี้ กลุ่มตัวอย่างเป็นนักศึกษาคณะพยาบาลศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น ชั้นปีที่ 2 ที่ได้คะแนนแบบวัดสุขภาพจิตต่ำกว่าเกณฑ์เฉลี่ยของกลุ่ม และสมัครใจ จำนวน 30 คน แบ่งเป็น 3 กลุ่ม โดยสุ่มกลุ่มละ 10 คน เพื่อเข้ารับวิธีส่งเสริมสุขภาพจิตกลุ่มละวิธี และเข้าร่วม กลุ่ม 10 ครั้ง ครั้งละ 1 ชั่วโมง 30 นาที เครื่องมือที่ใช้ประกอบด้วย 1) แบบวัดสุขภาพจิต 2) โปรแกรมการให้คำปรึกษาแบบกลุ่ม 3) โปรแกรมการฝึกสมาธิ 4) โปรแกรมการให้คำปรึกษาแบบ กลุ่ม ร่วมกับการฝึกสมาธิ ที่สร้างขึ้นโดยผู้วิจัย สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล คือ The Wilcoxon-Matched-Pairs Signed-Ranks Test และ The Kruskal-Wallis Test ผลการวิจัยพบว่า 1. นักศึกษาที่ได้รับวิธีส่งเสริมสุขภาพจิตทั้ง 3 วิธี เมื่อเปรียบเทียบทั้งก่อน การทดลอง กับหลังการทดลอง 1 สัปดาห์ และเปรียบเทียบหลังการทดลอง 1 สัปดาห์กับหลังการ ทดลอง 4 สัปดาห์ มีสุขภาพจิตดีขึ้นอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (P<.05) ดังนี้1.1 หลังได้รับการให้คำปรึกษาแบบกลุ่ม 1 สัปดาห์ นักศึกษาสามารถจัดการความเครียด ความวิตกกังวล และการปรับตัวดีขึ้นกว่าก่อนได้รับ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (P<.05) และหลังการทดลอง 4 สัปดาห์ นักศึกษาสามารถจัดการด้านการแก้ปัญหาดีขึ้นกว่าหลังการทดลอง 1 สัปดาห์ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (P<.05)1.2 หลังได้รับการฝึกสมาธิ 1 สัปดาห์ นักศึกษาสามารถจัดการความเครียดดีขึ้นกว่า ก่อนได้รับ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (P<.05)1.3 หลังได้รับการให้คำปรึกษาแบบกลุ่มร่วมกับการฝึกสมาธิ 1 สัปดาห์ นักศึกษา สามารถจัดการความเครียด ความวิตกกังวล การปรับตัวและการแก้ปัญหา ดีขึ้นกว่าก่อนได้รับ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (P<.05) และหลังการทดลอง 4 สัปดาห์ นักศึกษาสามารถจัดการความ เครียด ความวิตกกังวล การปรับตัวและการแก้ปัญหาดีขึ้นกว่าหลังการทดลอง 1 สัปดาห์ อย่าง มีนัยสำคัญทางสถิติ (P<.05) 2. นักศึกษาที่ได้รับวิธีส่งเสริมสุขภาพจิต ทั้ง 3 วิธี มีสุขภาพจิต แตกต่างกัน อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (P<.05)2.1 หลังการทดลอง 1 สัปดาห์ นักศึกษาที่ได้รับการให้คำปรึกษาแบบกลุ่มร่วมกับการ ฝึกสมาธิ มีสุขภาพจิตโดยรวมดีกว่านักศึกษาที่ได้รับการให้คำปรึกษาแบบกลุ่ม และนักศึกษา ที่ได้รับการฝึกสมาธิอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (P<.05) โดยสามารถจัดการกับการปรับตัวและ การแก้ปัญหาดีกว่าอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (P<.05)2.2 หลังการทดลอง 4 สัปดาห์ นักศึกษาที่ได้รับการให้คำปรึกษาแบบกลุ่มร่วมกับการ ฝึกสมาธิ มีสุขภาพจิตดีกว่านักศึกษาที่ได้รับการให้คำปรึกษาแบบกลุ่ม และนักศึกษาที่ได้ รับการฝึกสมาธิอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (P<.05) โดยสามารถจัดการกับความเครียด ความวิตก กังวล การปรับตัวและการแก้ปัญหาอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (P<.05) ส่วนนักศึกษาที่ได้รับ การฝึกสมาธิ พบว่า มีสุขภาพจิตดีกว่านักศึกษาที่ได้รับการให้คำปรึกษาแบบกลุ่มอย่างมีนัย สำคัญทางสถิติ (P<.05) โดยสามารถจัดการกับความวิตกกังวลดีกว่า อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (P<.05)