การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงบรรยาย มีวัตถุ ประสงค์เพื่อศึกษาพฤติกรรมการดูแลตนเองของหญิงหลังคลอด ซึ่งมาตรวจหลังคลอดที่โรงพยาบาลแม่และเด็ก โรงพยาบาล ขอนแก่น โรงพยาบาลศรีนครินทร์ จังหวัดขอนแก่น กลุ่ม ตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัยคือหญิงหลังคลอดปกติ อายุระหว่าง 15-44 ปี อยู่ระหว่างหลังคลอด 6-8 สัปดาห์ จำนวน 130 คน ได้มาโดยการสุ่มตัวอย่างแบบเจาะจง (Purposive sampling) เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บข้อมูลคือ แบบสัมภาษณ์ ประกอบด้วย 2 ส่วน คือ ส่วนที่ 1 แบบสัมภาษณ์ลักษณะทั่วไป ของกลุ่มตัวอย่าง ส่วนที่ 2 แบบสัมภาษณ์พฤติกรรมการดูแล ตนเอง ซึ่งผู้วิจัยได้สร้างขึ้น แล้วนำไปตรวจสอบความตรง ตามเนื้อหา โดยผู้เชี่ยวชาญด้านการพยาบาลสูติศาสตร์ จำนวน 7 ท่าน หาความเที่ยงของเครื่องมือ โดยใช้ค่าสัมประสิทธิ์ แอลฟาของครอนบาค ได้ค่าความเที่ยงของแบบสัมภาษณ์ เกี่ยวกับพฤติกรรมการดูแลตนเองเท่ากับ 0.84 และ วิเคราะห์ข้อมูลโดยหาค่า ร้อยละ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยง เบนมาตรฐาน ผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้ 1. การดูแลตนเองโดยทั่วไป อยู่ในระดับปฏิบัติมาก ได้แก่ การได้รับอาหาร น้ำ และอากาศอย่างเพียงพอ การ รักษาไว้ซึ่งการขับถ่ายและการระบายที่เป็นปกติ การรักษา สมดุลระหว่างการใช้เวลาเป็นส่วนตัวกับการมีปฏิสัมพันธ์กับ ผู้อื่น การป้องกันอันตรายต่าง ๆ ในระยะหลังคลอด และมี การปฏิบัติอยู่ในระดับปฏิบัติปานกลาง ได้แก่ การรักษาสมดุล ระหว่างการมีกิจกรรมและการพักผ่อน การส่งเสริมหน้าที่ และพัฒนาการให้ถึงขีดสูงสุด 2. การดูแลตนเองที่จำเป็นตามระยะพัฒนาการ ได้แก่ การดูแลตนเองด้านอัตมโนทัศน์เพื่อความสมดุลทั้ง 4 ด้าน ได้แก่ การคงไว้ซึ่งภาพลักษณ์ การคงไว้ซึ่งคุณค่า ในตนเอง การคงไว้ซึ่งความเป็นตนเอง การยอมรับบทบาท อยู่ในระดับปฏิบัติมาก จากการศึกษาครั้งนี้ผู้วิจัยได้ข้อเสนอแนะให้มีการ ส่งเสริมการให้ความรู้อย่างมีรูปแบบตั้งแต่มารดามา ฝากครรภ์ โดยคำนึงถึงระยะของการตั้งครรภ์ และช่วง หลังคลอดก่อนกลับบ้าน และควรส่งเสริมความรู้ให้แก่บุคคล ที่สามารถให้การสนับสนุนประคับประคองแก่หญิงหลังคลอด ให้มีการปฏิบัติตัวในการดูแลตนเองอย่างถูกต้อง