การวิจัยในครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาลักษณะและโครงสร้าง ทางจุลกายวิภาคในหางเดิม และหางที่งอกใหม่ของจิ้งจกบ้าน (Hemidactylus frenatus) ตลอดจนการเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้น ขณะ ที่เกิดการงอกใหม่ของหาง ได้ทำการศึกษาในจิ้งจก 90 ตัว โดยนำมาตัดหางทุกตัวเพื่อนำหาง เดิมนี้มาศึกษาด้วยกล้องจุลทรรศน์ธรรมดา โดยใช้ 10% neutral buffered formalin เป็น fixative และ Jenkins decalcifying solution (1921) แล้วทำบล็อคด้วย พาราฟินเทคนิค และย้อมด้วย haematoxylin และ eosin และ อีกส่วนหนึ่งศึกษาด้วย กล้องจุลทรรศน์อิเล็กตรอนแบบส่องกราด ใช้ 2.5% gluta-raldehyde ใน 0.1M cacodylate buffer pH. 7.4 เป็น fixative. การศึกษาในหางที่งอกใหม่ โดยนำจิ้งจกที่ถูกตัดหางในครั้งแรกมาตัด หางอีกครั้ง ๆ ละ 5 ตัว หลังจากตัดหางในครั้งแรกแล้วเป็นเวลา 1-15,30, 45 และ 60 วัน ตามลำดับ จากนั้นนำหางไปเตรียมตัวอย่าง เช่นเดียวกันกับ การเตรียมตัวอย่างเพื่อศึกษาในหางเดิม ผลการศึกษา พบว่า หางที่งอกใหม่ ซึ่งเจริญเต็มที่แล้วมีความยาวใกล้ เคียงกับหางเดิม ลักษณะของหางต่างจากหางเดิม คือ ไม่แบ่งเป็นปล้อง ๆ ลักษณะทางจุลกายวิภาคของชั้นผิวหนัง ชั้นไขมันใต้ผิวหนัง ชั้นกล้ามเนื้อและ ชั้นไขมันใต้กล้ามเนื้อเปลี่ยนแปลงไปจากหางเดิมบ้างเล็กน้อย แต่กระ ดูกสันหลัง เปลี่ยนแปลงไปเป็นท่อกระดูกอ่อนอย่างถาวร และไขสันหลัง เปลี่ยนแปลงไปเป็นท่ออีเพ็นดิมา การเจริญเปลี่ยนแปลงขณะที่เกิดการงอก ใหม่ของหาง เริ่มจากการเคลื่อนตัวของเซลล์บุผิวจากชั้นหนังกำพร้ามาปิด ที่ผิวของแผล จากนั้นบริเวณส่วนปลายของหางที่ถูกตัดเกิดการรวมกลุ่มของ เซลล์บล็าสทิมาได้ต่อเยื่อบุผิวที่ปิดแผล กลุ่มเซลล์บล็าสทิมาแบ่งตัวเพิ่ม จำนวนมากขึ้น และเจริญเปลี่ยนแปลงเป็น ไมโอบลาสท์ค็อนโดรบลาสท์ และ ไฟโบรบลาสท์ ซึ่งต่อไปจะเจริญเปลี่ยนแปลงอีกไปเป็นกล้ามเนื้อ ท่อกระดูกอ่อน ชั้นไขมันใต้กล้ามเนื้อ และชั้นหนังแท้ตามลำดับส่วนชั้นต่าง ๆ ของหนังกำพร้า เกิดจากการเปลี่ยนแปลงของเยื่อบุผิวที่ปิดคลุมแผลและท่ออีเพ็นดิมา เกิดจาก การเจริญยื่นออกมาของเซลล์อีเพ็นดิมาที่บุภายในท่อในไขสันหลัง