การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างแรง สนับสนุนทางสังคม และปัจจัยส่วนบุคคลที่มีผลต่อความว้าเหว่ในผู้ป่วยสโตร็ค และตัวแปรที่สามารถทำนายความว้าเหว่ในผู้ป่วยสโตร็ค ใช้กรอบแนวคิด ของรอยด้านความสัมพันธ์พึ่งพาระหว่างกัน กลุ่มตัวอย่างคือผู้ป่วยสโตร์คที่ มีสาเหตุจากหลอดเลือดสมองแตก หรือตีบหรืออุดตันเป็นระยะเวลาอย่างน้อย 3 เดือน ที่เข้ารับการตรวจรักษาที่หน่วยระบบประสาท และหน่วยเวชศาสตร์ ฟื้นฟูแผนกผู้ป่วยนอก โรงพยาบาลศรีนครินทร์ คณะแพทนศาสตร์ มหาวิทยาลัย ขอนแก่น ในระหว่างเดือนกันยายน ถึง เดือนธันวาคม พ.ศ.2536 จำนวน 50 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยประกอบด้วย แบบบันทึกข้อมูลส่วนบุคคล แบบประ เมินความสามารถทางสติปัญญา แบบวัดแรงสนับสนุนทางสังคม แบบ วัดความว้าเหว่ ของมหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย เมืองลอสแองเจลิส ตรวจสอบ ความเที่ยงของแบบวัดแรงสนับสนุนทางสังคม และแบบวัดความว้าเหว่ได้ค่า ความเที่ยงเท่ากับ 0.80 และ 0.78 ตามลำดับ สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ ข้อมูล ได้แก่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน ค่าสัมประสิทธิ์ สหสัมพันธ์แบบพอยท์ไบซีเลียล การทดสอบไคสแควร์ ค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์ แบบเพียร์สัน วิเคราะห์การถดถอยพหุคูณแบบขั้นตอนโดยกำหนดระดับความมีนัย สำคัญที่ระดับ 0.05 ผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้ 1. แรงสนับสนุนทางสังคม รายได้ของครอบครัว และระดับการศึกษา มีความสัมพันธ์ในทางลบกับความว้าเหว่ในผู้ป่วยสโตร็คอย่างมีนัยสำคัญทาง สถิติที่ระดับ 0.05 (r = -0.4872

r = -0.4869

r = -0.3366 ตามลำดับ) 2. อายุ เพศ สถานภาพสมรส ความพิการในการเคลื่อนไหวปฏิบัติ กิจวัตรประจำวันและความบกพร่องของการติดต่อสื่อสาร ไม่มีความสัมพันธ์ กับความว้าเหว่ในผู้ป่วยสโตร็คอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 3. รายได้ของครอบครัว และแรงสนับสนุนทางสังคมสามารถร่วมกัน ทำนายความว้าเหว่ในผู้ป่วยสโตร็คโดยอธิบายความแปรปรวนของความว้าเหว่ ได้ร้อยละ 36.08 อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 และเขียนสมการ ในรูปคะแนนดิบได้ดังนี้ (....) = 71.8100 - 0.1935 x(,1) - 0.0038 x(,2)