การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาความ สัมพันธ์ระหว่างความรู้สึกมีคุณค่าในตนเอง สัมพันธภาพใน คู่สมรส กับพฤติกรรมการเผชิญปัญหาของสตรีที่มีบุตรยาก โดย อาศัยแนวคิดของ Sherman เป็นกรอบแนวคิดในการวิจัย กลุ่ม ตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัยคือ สตรีที่มีบุตรยากที่มารับการ ตรวจรักษาภาวะมีบุตรยากที่คลีนิกผู้มีบุตรยาก แผนกผู้ป่วย นอก โรงพยาบาลศรีนครินทร์ คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัย ขอนแก่น จำนวน 78 ราย ในช่วงเดือนพฤษภาคม ถึงเดือน มิถุนายน 2536 ซึ่งได้มาโดยวิธีการสุ่มแบบมีระบบ เก็บข้อ มูลโดยใช้แบบสอบถามที่ประกอบด้วย 4 ส่วน คือ ข้อมูลทั่วไป ของกลุ่มตัวอย่าง แบบวัดความรู้สึกมีคุณค่าในตนเองของ Rosenberg (1965) แบบวัดสัมพันธภาพในคู่สมรส ซึ่งผู้วิจัย สร้างขึ้นเอง และแบบวัดพฤติกรรมการเผชิญปัญหาของ Jalowiec (1984) วิเคราะห์ข้อมูลโดยหาค่าร้อยละของข้อมูลทั่วไป หา ค่าเฉลี่ยและค่าเบี่ยงเบนมาตรฐานของคะแนนความรู้สึกมี คุณค่าในตนเอง คะแนนสัมพันธภาพในคู่สมรส และคะแนนพฤติกรรม การเผชิญปัญหา และหาค่าความสัมพันธ์ของความรู้สึกมีคุณค่า ในตนเอง สัมพันธภาพในคู่สมรสกับพฤติกรรมการเผชิญปัญหา โดย ใช้สัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์ของเพียร์สัน และสัมประสิทธิ์ สหสัมพันธ์พหุคูณ ผลการวิจัยพบว่า 1. ความรู้สึกมีคุณค่าในตนเองมีความสัมพันธ์ทางบวก อยู่ในระดับสูงกับพฤติกรรมการเผชิญปัญหาอย่างมีนัยสำคัญ ทางสถิติ (Pearson r = 0.9595, P < 0.0001) 2. สัมพันธภาพในคู่สมรสมีความสัมพันธ์ทางบวกอยู่ใน ระดับสูงกับพฤติกรรมการเผชิญปัญหาอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (Pearson r = 0.9571, P < 0.0001) 3. ความรู้สึกมีคุณค่าในตนเองและสัมพันธภาพในคู่ สมรสมีความสัมพันธ์ทางบวกกับพฤติกรรมการเผชิญปัญหาอย่าง มีนัยสำคัญทางสถิติ (Multiple R = 0.9665, P < 0.0001) 4. ความรู้สึกมีคุณค่าในตนเองและสัมพันธภาพในคู่ สมรสมีความสัมพันธ์กันเองในระดับสูงอย่างมีนัยสำคัญทาง สถิติ (Pearson r = 0.9663, P < 0.0001) ผลการวิจัยครั้งนี้ ผู้วิจัยมีข้อเสนอแนะคือให้ ประเมินเฉพาะความรู้สึกมีคุณค่าในตนเอง ในการส่งเสริม พฤติกรรมการเผชิญปัญหาของสตรีที่มีบุตรยาก