จากการนำตัวอย่างถั่วลิสงที่แสดงอาการใบด่าง ที่เก็บ จากแหล่งปลูกต่าง ๆ ในภาคตะวันออกเฉียงเหนือจำนวน 465 ตัวอย่าง มาตรวจหาเชื้อ peanut mottle virus (PMV) โดย วิธี enzyme-linked immunosorbent assay (ELISA) พบจำนวน 1 ไอโซเลต จากจังหวัดอุบลราชธานี ที่ให้ปฏิกิริยาบวกกับ แอนติซีรั่มอ้างอิง การนำเชื้อจากแผลเดี่ยวมาศึกษาลักษณะ อาการบนถั่งลิสงขอบเขตและอาการบนพืชอาศัย คุณสมบัติทาง กายภาพ ลักษณะทางสัณฐานวิทยาของอนุภาค การถ่ายทอดเชื้อ การสร้างสิ่งแปลกปลอมในเซลพืช และปฏิกิริยาทางเซรุ่มวิทยา พบว่าเป็นไวรัสที่มีขอบเขตพืชอาศัยแคบคือ เข้าทำลายพืช เพียง 9 ชนิดจากที่ใช้ทดสอบ 34 ชนิด ได้แก่ ถั่วลิสง (Arachis hypogaea L.) พันธุ์ไทนาน 9 ถั่วเหลือ (glycine max (L.) Merr.) พันธุ์ สจ.4 และ สจ.5 ถั่วพุ่ม (Vigna unguiculata (L.) Walp.) พันธุ์ US-6-1 ขี้เหล็กเทศ (Cassia occidentatis L.) ถั่วลันเตา (Pisum sativum L.) ถั่วแขก (Phaseotus vutgaris L.) พันธุ์ ถั่วแดงหลวง White bean รวมทั้ง Topcrop ซึ่งใช้เป็นพืชบ่งชนิด PMV แต่ไม่เข้าทำลาย Chenopodium amaranticotor Coste & Reyno. และ C. quinoa Wild. ซึ่งเป็นพืชบ่งชนิดของเชื้อ PStV เชื้อมีค่า thermal inactivation point (TIP) อยู่ ระหว่าง 55-50ํซ ค่า dilution end point (DEP) ระหว่าง 10(`-3)-10(`-4) และค่า longevity in vitro (LIV) ระหว่าง 28-50 ชั่วโมง การตรวจเชื้อด้วยกล้องจุลทรรศน์อีเลคตรอน โดยวิธี leaf dip และใช้สีย้อม potassium phosphotungstate และ uranyl acetate พบอนุภาครูปร่างท่อนยาวคด ขนาดประมาณ 15x748 nm การตรวจ inclusion bodies ด้วยกล้องจุลทรรศน์ โดยย้อมเนื้อเยื่อผิวใบด้วย toluidine blue 0 พบ inclusion bodies ลักษณะเหมือน inclusion bodies ของเชื้อในกลุ่ม potyvirus แต่มีลักษณะรายละเอียดต่างจากของเชื้อ peanut stripe virus (PStV) เชื้อมีอัตราการถ่ายทอดผ่านเมล็ด อยู่ระหว่าง 0-0.25 เปอร์เซนต์ จากเมล็ดที่ใช้ทดสอบ 800 และ 1300 เมล็ด เมื่อตรวจโดยวิธีดูอาการในต้นกล้า (seedling symptom test) ร่วมกับการตรวจสอบโดย ELISA เชื้อสามารถถ่ายทอดผ่านเพลี้ยอ่อนถั่ว (Aphis craccivora Koch) ได้ในอัตรา 27.03 เปอร์เซนต์ ในลักษณะ non persistent การวิเคราะห์คุณสมบัติทั้งหมดที่ทำการศึกษา พบว่า เชื้อดังกล่าวมีลักษณะใกล้เคียงกับเชื้อ PMV ในเกือบ ทุกลักษณะ แต่ต่างจากคุณสมบัติของเชื้อบางไอโซเลตที่ได้ มีการศึกษาในประเทศไทยเท่าที่ผ่านมา การทำไวรัสบริสุทธิ์ โดยใช้ถั่วลันเตา ถั่วเหลือง ถั่วพุ่ม และถั่วลิสงเป็นพืช เพิ่มปริมาณเชื้อ และใช้ organic solvent สกัดไวรัสออก จากเซลพืชแล้วตกตะกอนด้วย polyethylene glycol (PEG) จากนั้นนำไปทำ rate zonal centrifugation ในสารละลาย น้ำตาลเข้มข้นต่างระดับ ไม่ประสบผลสำเร็จ โดยได้ปริมาณ ไวรัสสุทธิ์น้อยมาก ไม่เพียงพอที่จะใช้ผลิตแอนติซีรั่ม การ ศึกษาอาการจากเชื้อดังกล่าวบนถั่วลิสงพันธุ์ต่าง ๆ 4 พันธุ์ คือ พันธุ์ ขอนแก่น 60-1 ขอนแก่น 60-2 ขอนแก่น 60-3 และ ลำปาง พบว่าให้อาการเด่นชัดในทุกพันธุ์คล้ายกัน คือเนื้อ เยื่อระหว่างเส้นใบยุบตัวลงขอบใบม้วนงอขึ้นและอาการเหล่า นี้จะหายไปเมื่อใบแก่ เหลือเพียงอาการด่างเป็นจ้ำ (mottle) การเปรียบเทียบการแพร่ระบาดระหว่างเชือ PMV กับ PStV โดยเก็บตัวอย่างที่แสดงอาการใบด่าง จากแปลงปลูกใน สถานีทดลอง และแปลงกสิกรจำนวน 55 แปลง ในพื้นที่จังหวัด กาฬสินธุ์ ขอนแก่น มหาสารคาม ร้อยเอ็ด ศรีสะเกษ หนองคาย และ อุบลราชธานี แล้วนำมาตรวจการติดเชื้อ โดยวิธี ELISA พบว่าเชื้อ PStV มีอัตราการแพร่ระบาดมากกว่า PMV ในเกือบทุกแหล่งปลูกที่ทำการสำรวจ โดย PStV มีอัตราการ แพร่ระบาดตั้งแต่0.20-100 เปอร์เซนต์ คิดเป็นค่าโมด (mode) 2 เปอร์เซนต์ จากจำนวน 32 แปลง ขณะที่ PMV มีอัตราการแพร่ระบาดเพียง 0-80-9 เปอร์เซนต์ คิดเป็นค่า โมด 1 เปอร์เซนต์ โดยพบใน 17 แปลงจากจำนวนทั้งหมด 55 แปลง ที่ทำการสำรวจ