การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงบรรยาย มีวัตถุ ประสงค์เพื่อศึกษาความสัมพันธ์ ระหว่างพฤติกรรมที่เหมาะสม ในการแสดงออกของพยาบาลในสภาพแวดล้อมการทำงาน กับสถานการณ์ ชีวิตทั่วไป และตัวแปรที่สามารถทำนายพฤติกรรมที่เหมาะสม ในการแสดงออกของพยาบาลในสภาพแวดล้อมการทำงาน และใน สถานการณ์ชีวิตทั่วไป กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัยคือ พยาบาลที่ปฏิบัติ งานในโรงพยาบาลสังกัดกองโรงพยาบาล, ภูมิภาค สำนักงานปลัด กระทรวงสาธารณสุข ในเขตภาคตะวันออกเฉียงเหนือ จำนวน 389 คน เป็น หัวหน้าหอผู้ป่วยและ/หรือ พยาบาลผู้ตรวจการ 80 คน พยาบาลประจำการ 149 คน และเจ้าหน้าที่พยาบาลและ/หรือ พยาบาลเทคนิค 160 คน ใช้วิธีการสุ่มแบบแบ่งชั้นหลาย ขั้นตอน (Stratified Multistage Randow Sampling) เครื่องมือที่ใช้ประกอบด้วย แบบสอบถามข้อมูลทั่วไป แบบสำรวจพฤติกรรมที่เหมาะสมในการแสดงออกในสถานการณ์ชีวิต ทั่วไป ซึ่งแปลและดัดแปลงจาก ดิ แอสเซอร์ทชั่น อินเวนทอรี ของ แกมบริล และริชชี โดย ละเอียด ชูประยูร และคณะ และแบบ สำรวจพฤติกรรมที่เหมาะสมในการแสดงออกในสภาพแวดล้อมการทำ งาน ซึ่งผ่านการตรวจสอบความตรงตามเนื้อหา จากผู้ทรง คุณวุฒิที่มีประสบการณ์ด้านจิตวิทยา 1 คน ผู้เชี้ยงชาญ ด้านการพยาบาลที่เป็นนักวิชาการ 1 คน ผู้เชี่ยวชาญด้านการ พยาบาลที่ปฏิบัติงานในโรงพยาบาล 2 คน และหาค่าความตรงตาม ทฤษฎี ความเที่ยงของเครื่องมือคำนวณโดยใช้ค่าสัมประสิทธิ์ อัลฟาของครอนบาดได้ค่าความเที่ยงของแบบสำรวจพฤติกรรมที่ เหมาะใมในการแสดงออกในสภาพแวดล้อมการทำงานตอนที่ 1 เท่า กับ .8313 ตอนทีร่ 2 เท่ากับ .7689 แบบสำรวจพฤติกรรมที่ เหมาะสมในการแสดงออกในสถานการณ์ชีวิตทั่วไป ตอนที่ 1 เท่ากับ .8841 และ ตอนที่ 2 เท่ากับ .6074 วิเคราะห์ข้อมูลจากแบบสอบถาม เพื่อหาความสัมพันธ์ ระหว่าง พฤติกรรมที่เหมาะสมในการแสดงออกของพยาบาลในสภาพ แวดล้อมการทำงานกับ พฤติกรรมที่เหมาะสมในการแสดงออกของ พยาบาลในสถานการณ์ชีวิตทั่วไป โดยใช้ สัมประสิทธิ์ สหสัมพันธ์แบบเพียร์สัน (Pearson Product Moment Correlation) วิเคราะห์ตัวแปรอิสระที่เป็นตัวทำนาย พฤติกรรมที่เหมาะสมในการแสดงออกในสภาพแวดล้อมการทำงาน และพฤติกรรมที่เหมาะสมในการแสดงออกในสถานการณ์ชีวิตทั่วไป โดยใช้สถิติทดสอบในการวิเคราะห์การถดถอยพหุคูณแบบเพิ่ม ตัวแปรทีละขั้น (Stepwise Multiple Regression Analysis) ผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้ 1. พยาบาลมีพฤติกรรมที่เหมาะสมในการแสดงออกในสภาพ แวดล้อมการทำงาน ร้อยละ 25.7 และมีพฤติกรรมที่เหมาะสมใน การแสดงออกในสถานการณ์ชีวิตทั่วไปร้อยละ 17.5 2. ระดับความไม่สบายใจของการแสดงพฤติกรรม ความเป็นไป ได้ของพฤติกรรม และพฤติกรรมที่เหมาะสมในการแสดงออกของ พยาบาลในสภาพแวดล้อมการทำงาน มีความสัมพันธ์กับระดับความ ไม่สบายใจ ความเป็นไปได้ของพฤติกรรม และพฤติกรรมที่เหมาะ สมในการแสดงออกในสภาพการณ์ชีวิตทั่วไป อย่างมีนัยสำคัญทาง สถิติ โดยมีค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์เท่ากับ .6240 .5915 และ .6209 ตามลำดับ (p< .05) 3. ในทั้งสองสถานการณ์ พฤติกรรมที่เหมาะสมในการ แสดงออกมีความสัมพันธ์ ในทางบวกกับ ความเป็นไปได้ของ พฤติกรรม แต่มีความสัมพันธ์ในทางลบกับ ระดับความไม่สบายใจ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ในสถานการณ์ชีวิตทั่วไปเท่านั้น ที่ระดับความไม่สบายใจมีความสัมพันธ์ในทางลบกับ ความเป็น ไปได้ของพฤติกรรม อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (P< .05) 4. ระดับความไม่สบายใจในสภาพแวดล้อมการทำงาน ความ เป็นไปได้ของพฤติกรรมในสถานการณ์ชีวิตทั่วไป สถานภาพการ ทำงาน ประสบการณ์การทำงาน และอายุ สามารถทำนายพฤติกรรมที่ เหมาะสมในการแสดงออกในสภาพแวดล้อมการทำงานของพยาบาลได้ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p< .05) 5. ระดับความไม่สบายใจในสถานการณ์ชีวิตทั่วไป ความ เป็นไปได้ของพฤติกรรมในสภาพแวดล้อมการทำงาน ประสบการณ์ ทำงาน สามารถทำนาย พฤติกรรมที่เหมาะสมในการแสดงออกใน สถานการณ์ชีวิตทั่วไปของพยาบาลได้ อย่างมีนัยสำคัญทาง สถิติ (p< .05) ..DE.