การศึกษาการแพร่ของวิตามินอีในฟิล์มบริโภคได้ เป็นแนวทางที่จะพัฒนา ไบโอโพลิเมอร์ให้มีคุณสมบัติที่เหมาะสมในการป้องกันการหืนในอาหาร โดยงาน วิจัยนี้ได้ศึกษาเปรียบเทียบระหว่างฟิล์มบริโภคได้จากเมทธิลเซลลูโลสและไคโตซาน ด้านคุณสมบัติเชิงกล คุณสมบัติการซึมผ่าน และค่าสัมประสิทธิ์การแพร่ของวิตามินอี เพื่ออธิบายกลไกการแพร่ของวิตามินอีออกจากฟิล์ม จากการศึกษาพบว่าฟิล์มเมทธิล เซลลูโลสมีค่าความหนาอยู่ระหว่าง 0.06-0.08 mm ค่าการต้านทานแรงดึงมีค่า ระหว่าง 35.33-41.55 MPa มีค่าการยืดตัวร้อยละ 16.80-27.80 ค่าการซึม ผ่านของไอน้ำมีค่าประมาณ 0.020 g.mm/m(2).day.kPa และค่าการซึมผ่าน ของออกซิเจนมีค่าระหว่าง 70.59-91.61 cm(3)(+,m)m/m(2).day.kPa. สำหรับฟิล์มไคโตซานมีค่าความหนาอยู่ระหว่าง 0.03-0.04 mm ค่าการต้านทาน แรงดึง 25.14-29.88 Mpa. ค่าการยืดตัวร้อยละ 7.00-11.00 ค่าการซึมผ่าน ของไอน้ำมีค่าระหว่าง 0.013-0.021 g.mm/m(2).day.kPa. และมีค่าการ ซึมผ่านของออกซิเจนอยู่ระหว่าง 6.97-10.42 cm(3).(+,m)m/m(2).day.KPa. เมื่อศึกษาเรื่องการแพร่ของวิตามินอีออกจากฟิล์มพบว่าอุณหภูมิไม่มีผลต่อค่า สัมประสิทธิ์การแพร่ของวิตามินอีออกจากฟิล์ม แต่เมื่อความเข้มข้นเพิ่มขึ้นจะทำให้ ค่าสัมประสิทธิ์การแพร่สูงขึ้น เมื่อเติมวิตามินอีความเข้มข้น 50, 100 และ 150 ppm ฟิล์มเมทธิลเซลลูโลสมีค่าสัมประสิทธิ์การแพร่อยู่ระหว่าง 7.35-8.90x10(-12), 7.07-11.80x10(-12) และ 7.58-11.80x10(-12) m(2)/s ตามลำดับ และฟิล์มไคโตซานมีค่าอยู่ระหว่าง 1.38-1.44x10(-12),1.45-1.61x10(-12) และ 1.57-1.98x10(-12) m(2)/s ตามลำดับ เมื่อนำฟิล์มทั้ง 2 ชนิดมา ประยุกต์ใช้กับน้ำสลัดที่มีระยะเวลาการเก็บรักษา 8 สัปดาห์ ณ อุณหภูมิ 35, 45 และ 55 องศาเซลเซียส พบว่าในช่วงอุณหภูมิเดียวกันน้ำสลัดที่ใช้ฟิล์มเมทธิล เซลลูโลสและฟิล์มไคโตซานที่มีการเติมวิตามินอีมีแนวโน้มของค่าเปอร์ออกไซด์ และค่าทีบีเอต่ำกว่าน้ำสลัดที่ไม่ใช้ฟิล์มบริโภคได้ และพบว่าน้ำสลัดที่ใช้ฟิล์ม เมทธิลเซลลูโลสให้ค่าสี ใกล้เคียงกับค่าสีเริ่มต้นมากกว่าน้ำสลัดที่ใช้ฟิล์มไคโตซาน และน้ำสลัดที่ไม่มีการใช้ฟิล์มบริโภคได้ ผลการทำนายอายุการเก็บรักษาน้ำสลัดที่ อุณหภูมิ 25 และ 35 องศาเซลเซียส มีค่าเท่ากับ 27 และ 10 สัปดาห์ตามลำดับ