การผลิตอนุภาคแป้งมันสำปะหลังขนาดเล็กทำได้โดยการย่อยเม็ดแป้งมันสำปะหลังดิบ ด้วยกรดไฮโดรคลอริค (ความเข้มข้นร้อยละ 4.0 โดยน้ำหนัก ที่อุณหภูมิ 55 องศาเซลเซียส เป็นเวลา 24 ชั่วโมง) หรือย่อยด้วยเอนไซม์แอลฟาอะมิเลสและกลูโคอะมิเลส (ความเข้มข้น ร้อยละ 3.0 โดยน้ำหนัก เป็นเวลา 12 ชั่วโมง) และทำการลดขนาดเม็ดแป้งดังกล่าวโดยการ บดด้วยวิธีการ Ball milling (ความเร็ว 325 รอบต่อนาที เป็นเวลา 3 ชั่วโมง) ตามลำดับ เม็ด แป้งมันสำปะหลังดิบเมื่อถูกย่อยด้วยกรดหรือเอนไซม์ที่อุณหภูมิต่ำกว่าอุณหภูมิที่ทำให้เกิด เจลาติไนเซชั่นจะมีรูปแบบการย่อยเม็ดแป้งที่แตกต่างกัน โดยการย่อยเม็ดแป้งด้วยเอนไซม์ ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงค่าความเป็นผลึกและสัดส่วนปริมาณอะมิโลสและอะมิโลเพกทิน ภายในเม็ดแป้งได้ ซึ่งตรงข้ามกับการย่อยเม็ดแป้งด้วยกรดที่ส่วนอสัณฐานของเม็ดแป้งจะถูก ย่อยออกไปอย่างรวดเร็ว มีผลทำให้ค่าความเป็นผลึกของเม็ดแป้งมันสำปะหลังเพิ่มขึ้นอย่าง ชัดเจน เม็ดแป้งที่ผ่านการย่อยด้วยกรดจะมีองค์ประกอบภายในส่วนใหญ่เป็นอะมิโลเด้กซ์ทริน ที่มีขนาด DP 10 ถึง 15 และจะมีความเปราะภายในเพิ่มขึ้น ทำให้สามารถแตกออกได้โดยง่าย เมื่อทำการลดขนาดด้วยวิธีการ Ball milling การลดขนาดถึงแม้จะทำให้ค่าความเป็นผลึกลดลง แต่จะช่วยให้เม็ดแป้งที่ผ่านการย่อยด้วยกรดมีขนาดเล็กลงอย่างมีประสิทธิภาพ โดยไม่มีผล ทำให้โมเลกุลที่เป็นองค์ประกอบภายในเม็ดแป้งเปลี่ยนแปลงอีก อนุภาคแป้งขนาดเล็กที่ได้ มีช่วงอุณหภูมิการเกิดเจลาติไนเซชั่นกว้างขึ้น และมีค่าการละลายสูงกว่าเม็ดแป้งมัน สำปะหลังดิบที่ทุกอุณหภูมิที่ทดสอบ เม็ดแป้งที่ผ่านการย่อยด้วยกรดเป็นเวลา 24 ชั่วโมง ก่อนทำการลดขนาดเป็นเวลา 3 ชั่วโมงจะทำให้ขนาดอนุภาคแป้งมันสำปะหลังดิบที่มีค่าอยู่ ในช่วง 3 ถึง 30 ไมครอน ลดลงเหลือ 3 ถึง 8 ไมครอนซึ่งเป็นขนาดที่สามารถนำมาใช้เป็นสาร ทดแทนไขมันในอาหารที่มีลักษณะเป็นอิมัลชันได้ โดยน้ำสลัดที่ได้จากการแทนที่ไขมันด้วย อนุภาคแป้งขนาดเล็กจะมีคุณลักษณะและความคงตัวของอิมัลชันใกล้เคียงกับน้ำสลัดสูตร ไขมันเต็ม