ในปัจจุบันโครงการชลประทานจะมีการจัดทำแผนการส่งน้ำในช่วงฤดูฝนและฤดูแล้ง โดยมีการจัดทำแผนการส่งน้ำก่อนฤดูเพาะปลูก ในช่วงฤดูแล้งการจัดสรรน้ำจะคำนึงถึง ปริมาณน้ำต้นทุนที่มีอยู่เป็นตัวกำหนดขนาดของพื้นที่เพาะปลูกและในช่วงฤดูฝนการจัดสรร น้ำจะไม่ค่อยมีความยุ่งยากมากนักเนื่องจากมีปริมาณฝนใช้ในการเพาะปลูกเป็นหลัก แต่ในการจัดทำแผนการส่งน้ำของโครงการชลประทานไม่ได้คำนึงถึงปริมาณผลผลิตที่จะ ได้รับจากการจัดทำแผนการส่งน้ำนั้น ทำให้เกษตรกรที่ทำการเพาะปลูกไม่สามารถที่จะ วางแผนได้ว่าเมื่อใดที่จะเริ่มเพาะปลูกและปลูกด้วยพื้นที่กี่ไร่ แล้วผลผลิตที่สามารถ เก็บเกี่ยวได้จะเป็นกี่ไร่ การศึกษาในครั้งนี้ได้เลือกแบบจำลองคณิตศาสตร์ Planning Distribution Model (PDM) ซึ่งเป็นแบบจำลองที่พัฒนาขึ้นเพื่อใช้วางแผนการส่งน้ำและคาดการณ์ ปริมาณผลผลิต มาจำลองแบบเพื่อคาดการณ์ปริมาณผลผลิตในโครงการส่งน้ำและบำรุงรักษา น้ำอูน และสืบหาปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการส่งน้ำในพื้นที่โครงการฯ โดยปรับเทียบ มาตรฐานแบบจำลองคณิตศาสตร์ PDM กับข้อมูลที่ตรวจวัดจากสนาม ด้วยเงื่อนไขสภาพ ภูมิอากาศในช่วงเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2538 ถึงเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2543 จากการศึกษาเพื่อคาดการณ์ปริมาณผลผลิตพบว่า ในฤดูฝน สำหรับงานส่งน้ำและ บำรุงรักษาที่ 2 3 4 5 และ 6 ควรจะมีพื้นที่ปลูกข้าวเป็น 60 เปอร์เซ็นต์จากพื้นที่ ในแต่ละงานส่งน้ำและบำรุงรักษา เนื่องจากให้ผลผลิตเมื่อเทียบกับพื้นที่เพาะปลูกใน สัดส่วนที่สูง อีกทั้งมีสภาพการได้รับน้ำไม่เพียงพอมีน้อยกว่าทุกกรณี ส่วนในฤดูแล้ง การปลูกข้าวนาปรัง พืชไร่ และพืชสวน สามารถเพิ่มพื้นที่เพาะปลูกได้ถึงร้อยละ 100 จากพื้นที่ที่เคยเพาะปลูกมาในอดีต เนื่องจากมีน้ำที่สามารถส่งให้ได้อย่างเพียงพอ เมื่อวิเคราะห์อัตราส่วนของการจัดส่งน้ำกับความต้องการการใช้น้ำในแต่ละครั้งทั้ง ในฤดูฝนและฤดูแล้ง สามารถแสดงได้จากค่าดัชนีการส่งน้ำ โดยในต้นฤดูฝนค่าดัชนีการ ส่งน้ำต่ำกว่า 1 และช่วงปลายฤดูฝนมากกว่า 1 ในขณะที่ฤดูแล้งค่าดัชนีการส่งน้ำ มากกว่า 1 แสดงว่าในฤดูแล้งสามารถเพิ่มพื้นที่เพาะปลูกได้มากขึ้น