การศึกษานี้ ได้ประมวลและวิเคราะห์นโยบายของรัฐด้านการส่งเสริมให้เอกชนปลูกสวนป่า ได้ศึกษาสภาพเศรษฐกิจและสังคมของผู้ทำสวนป่า วิธีจัดการสวนป่า ปัญหาที่เป็นอยู่ ผลผลิต จากสวนป่า รวมทั้งได้วิเคราะห์ปัจจัยที่คาดว่าจะมีผลต่อการทำสวนป่าของเอกชนในอำเภอสตึก จังหวัดบุรีรัมย์ โดยได้สอบถามผู้ทำสวนป่า 246 ราย ในท้องที่ 10 ตำบล จากนั้นได้วิเคราะห์ ข้อมูลเชิงพรรณนาและเชิงสถิติ ผลการศึกษาพบว่า นโยบายของรัฐด้านการส่งเสริมให้เอกชนปลูกสวนป่า เริ่มกำหนดไว้เป็น ครั้งแรกในแผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติฉบับที่ 4 มีการดำเนินการและแพร่หลายในช่วง แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติฉบับที่ 7 เป็นต้นมา มีเป้าหมายและแนวทางในการส่งเสริม ชัดเจนและต่อเนื่อง เอื้อต่อแผนงานการส่งเสริมเป็นอย่างมาก แต่ยังมีข้อบกพร่องเรื่องกลไก ระเบียบ วิธีปฏิบัติ และขาดมาตรการในการควบคุมกำกับดูแลการปฏิบัติงานของเจ้าหน้าที่ ทำให้งานไม่บรรลุผลตามนโยบายที่กำหนดไว้ได้ ซึ่งขณะนี้รัฐได้พยายามแก้ไขให้ดีขึ้น สำหรับ อำเภอสตึก จังหวัดบุรีรัมย์ ซึ่งเป็นพื้นที่ศึกษา มีผู้ทำสวนป่าเป็นจำนวนมาก ทั้งในฐานะ ผู้เข้าร่วมโครงการของรัฐและผู้ลงทุนปลูกป่าด้วยตนเอง ได้พบว่า ส่วนใหญ่มีอายุระหว่าง 46 - 60 ปี จบการศึกษาระดับประถม ทำการเกษตรกรรมเป็นอาชีพหลัก มีสมาชิกในวัยทำงานครัว เรือนละ 4 - 6 คน มีพื้นที่ถือครองระหว่าง 10.25 - 50 ไร่ มีรายได้เฉลี่ย 84,189.31 บาท/ ครัวเรือน/ปี ใช้ไม้เป็นเชื้อเพลิงเฉลี่ยครัวเรือนละ 2.94 ลูกบาศก์เมตร/ปี มีประสบการณ์ ในการปลูกป่ามาแล้ว 1 - 5 ปี ขนาดพื้นที่สวนป่าอยู่ระหว่าง 2 - 10 ไร่ สูงสุด คือ 750 ไร่ชนิดไม้ที่นิยมปลูกมากที่สุด คือ ไม้ยูคาลิปตัส ผลการวิเคราะห์สหสัมพันธ์และความถดถอยเชิงซ้อนเพื่อหาความสัมพันธ์ของปัจจัย ผล ปรากฏว่าขนาดของพื้นที่ถือครองมีความสัมพันธ์ต่อขนาดของพื้นที่การทำสวนป่าของเอกชนอย่าง มีนัยสำคัญยิ่ง ดังนั้นการส่งเสริมให้เอกชนปลูกสวนป่า จึงควรมุ่งเน้นกลุ่มของผู้มีที่ดิน ถือครองมากอาจจูงใจโดยสนับสนุนเงินทุนหรือปัจจัยการผลิต เพื่อให้เอกชนสนใจปลูกสวนป่ามาก ขึ้น ควรปรับปรุงระเบียบหลักเกณฑ์ในการเข้าร่วมโครงการให้สอดคล้องกับแนวทางการทำสวนป่า เชิงเศรษฐกิจ คือให้เป็นการทำสวนป่าแปลงใหญ่ กำหนดมาตรการควบคุมกำกับดูแลการปฏิบัติงาน ของเจ้าหน้าที่ให้โปร่งใส โดยถือการอำนวยความสะดวกแก่ผู้เข้าร่วมโครงการปลูกป่าให้มากที่ สุด เพื่อให้เอกชนทำสวนป่ามากขึ้น