งานวิจัยนี้เป็นการศึกษาการเก็บกักตะกอนโลหะหนัก โดยใช้ปูนซีเมนต์ร่วมกับเถ้าลอยลิกไนต์ และปูนขาวร่วมกับเถ้าลอยลิกไนต์ โดยมีสัดส่วนการผสมระหว่างปูนซีเมนต์กับเถ้าลอยลิกไนต์ คือ 1:0, 1:0.4, 1:0.8 และ 1:1.2 สำหรับสัดส่วนระหว่างปูนขาวกับเถ้าลอยลิกไนต์ คือ 0.1:0.9, 0.2:0.8 และ 0.3:0.7 ซึ่งในแต่ละส่วนผสมดังกล่าวจะผสมกับตะกอน โลหะหนักในสัดส่วนต่างๆ กัน เมื่อแข็งตัวแล้วจะนำส่วนผสมนั้นไปทดสอบกำลังรับแรงอัด การชะละลายและการสึกกร่อนเมื่อแช่อยู่ในสารชะที่มี pH 2, 5, 8, 10 กรดอะซิติกและ น้ำกลั่น จากการทดสอบคุณสมบัติของตะกอนโลหะหนัก พบว่ามีปริมาณของแข็งคงที่ 22.89% (โดยน้ำหนัก) ชนิดของโลหะหนักที่พบมากคือ Fe, Cr, Zn และ Mn เมื่อใช้กรดอะซิติกเป็น สารชะโลหะหนักทุกตัวจะถูกชะออกมา สูงกว่ามาตรฐานน้ำทิ้งกระทรวงอุตสาหกรรม เมื่อใช้ น้ำกลั่นเป็นสารชะมีเฉพาะ Cr สูงกว่ามาตรฐานน้ำทิ้ง แต่การเก็บกักตะกอนไว้ โดยใช้ เถ้าลอยลิกไนต์เป็นวัสดุประสานร่วมกับปูนซีเมนต์ ทำให้การเก็บกักตะกอนโลหะหนักมีประสิทธิภาพ ดีขึ้น โดยสัดส่วนที่เหมาะสมระหว่างปูนซีเมนต์ : เถ้าลอยลิกไนต์ : ตะกอนโลหะหนัก คือ 1:0.4:1 หรือใช้เถ้าลอยลิกไนต์แทนที่ปูนซีเมนต์ได้ 30% ซึ่งจะทำให้สามารถรับกำลังอัดที่ 28 วัน ได้สูงกว่า 14 กก./ตร.ซม. จะมีเพียง Cr เท่านั้นที่ถูกชะเกินมาตรฐานน้ำทิ้ง เมื่อใช้กรดอะซิติกเป็นสารชะ และการเก็บกักตะกอนโลหะหนักโดยใช้ปูนซีเมนต์และปูนขาว ร่วมกับเถ้าลอยลิกไนต์นี้สามารถลดการชะละลายโลหะหนักลงได้ 60-90% ขึ้นอยู่กับชนิดของ โลหะหนัก ราคาเบื้องต้นในการเก็บกักตะกอนโลหะหนัก 1,913 บาท/ตัน ในชุด 1:0.4:1 และสามารถลดราคาลงได้เป็น 383 บาท/ตัน ในชุด 1:0.4:5 และลดลงได้ถึง 262 บาท/ตัน เมื่อใช้ปูนขาว : เถ้าลอยลิกไนต์ : ตะกอนโลหะหนักเท่ากับ 0.3:0.7:3 แต่จะต้องมีการ ป้องกันการรั่วซึมของน้ำชะในบ่อทิ้งตะกอนที่จัดเตรียมไว้เป็นอย่างดี ส่วนแนวโน้มในการชะ ละลายโลหะหนักและการสึกกร่อนของก้อนตะกอนโลหะหนักที่ผ่านการเก็บกักเมื่อแข็งตัวแล้ว ในทุกส่วนผสมเป็นไปในแนวทางเดียวกันคือจะเพิ่มขึ้นเมื่อสัดส่วนของตะกอนโลหะหนักเพิ่มขึ้น และค่า pH ของสารชะต่ำลง