วัตถุประสงค์ของการวิจัยครั้งนี้ คือ เพื่อศึกษาเปรียบเทียบเหตุผลเชิงจริยธรรมของ เยาวชนที่ผ่านการอบรมและไม่ผ่านการอบรมใน 3 ด้านคือ การควบคุมตนเอง การเอาใจเขา มาใส่ใจเรา และการใช้เหตุผล และศึกษาปัจจัยลักษณะพื้นฐานทางเศรษฐกิจและสังคมที่มีผลต่อ เหตุผลเชิงจริยธรรม กลุ่มตัวอย่างมาจากเยาวชนในชุมชนแออัด เขตบางขุนเทียน กรุงเทพมหานคร มีอายุระหว่าง 9-12 ปี จำนวน 70 คน โดยแบ่งเป็นเยาวชนที่ผ่านการอบรม 35 คน และเยาวชน ที่ไม่ผ่านการอบรม 35 คน เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูลคือแบบสอบถาม สำหรับแบบ วัดเหตุผลเชิงจริยธรรมทั้ง 3 ด้าน ซึ่งประกอบข้อคำถามด้านละ 10 ข้อ สำหรับการหาค่าความ เชื่อมั่นแบบวัดเหตุผลเชิงจริยธรรมในภาพรวมได้ค่า (+,a) = 0.79 ค่าความเชื่อมั่นด้านการ ควบคุมตนเองค่า (+,a) = 0.67 แบบวัดการเอาใจเขามาใส่ใจเรา (+,a) = 0.79 แบบวัดการใช้เหตุผลค่า (+,a) = 0.76 สถิติที่นำมาวิเคราะห์คือ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย t-test และ F-test ผลการศึกษาพบว่า ผลการฝึกอบรมไม่ได้ทำให้เยาวชนทั้ง 2 กลุ่มมีเหตุผลเชิงจริยธรรม แตกต่างกัน แต่อย่างไรก็ตามพบว่ามีความแตกต่างกันในด้านการเอาใจเขามาใส่ใจเรา (P<0.5) นอกจากนี้ ผลการศึกษาพบว่าเยาวชนที่มาจากขนาดของครอบครัวที่มีขนาดเล็ก มีเหตุผลจริยธรรมสูงกว่าเยาวชนที่มาจากขนาดของครอบครัวใหญ่ (P<.001) และพบว่า เยาวชนหญิงมีเหตุผลเชิงจริยธรรมสูงกว่าเยาวชนชาย (P<.001)