ประเทศไทยดำเนินนโยบายปฏิรูประบบการเงินควบคู่ไปกับ การดำเนินนโยบายเปิดเสรีทางการเงินมาตั้งแต่ปี 2533 นโยบาย ดังกล่าวส่งผลต่อตลาดเงินในประเทศให้เป็นไปตามกลไกตลาดมากขึ้น โดยมีอัตราดอกเบี้ยเป็นตัวจัดสรรเงินทุนหากการจัดสรรเงินทุนมี ประสิทธิภาพ ส่วนต่างระหว่างอัตราดอกเบี้ยภายในประเทศกับ ต่างประเทศควรมีแนวโน้มที่ลดลง แต่ความเป็นจริงส่วนต่าง อัตราดอกเบี้ยทั้งสองไม่ได้มีแนวโน้มลดลง จึงน่าสนใจที่จะ วิเคราะห์ถึงระดับการเปิดเสรีทางการเงินในประเทศไทย การศึกษาครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษา การดำเนิน นโยบายเปิดเสรีทางการเงินและการวิเคราะห์ถึงระดับการ เปิดเสรีทางการเงินในประเทศไทยในช่วงปี 2534-2540 โดยใช้วิธีพรรณนาศึกษาถึงการเปิดเสรีทางการเงิน และระดับ การเปิดเสรีทางการเงินจากเครื่องชี้ทางการเงินต่างๆ ได้แก่ การขยายตัวของภาคการเงิน ระดับและโครงสร้างอัตราดอกเบี้ย ระดับความเชื่อมโยงของตลาดเงินในประเทศกับต่างประเทศ และการพัฒนาตราสารหนี้ การวิเคราะห์ระดับการเปิดเสรีทาง การเงินเชิงปริมาณจะใช้แนวคิดของ Edwards และ Khan โดยใช้ข้อมูลรายเดือนช่วงปี 2534-2540 แล้วใช้วิธีวิเคราะห์ ทางเศรษฐมิติ ผลการศึกษาเชิงพรรณนาพบว่าหลังจากทางการดำเนิน นโยบายเปิดเสรีทางการเงิน ระดับการเปิดเสรีทางการเงินมี แนวโน้มที่แตกต่างกันไปตามตัวชี้ จากการขยายตัวของภาคการ เงินพบว่าระดับการเปิดเสรีทางการเงินมีแนวโน้มเพิ่มขึ้นเนื่อง จากมีการขยายตัวทั้งในเชิงลึกและเชิงกว้าง และจากระดับและ โครงสร้างอัตราดอกเบี้ยพบว่าระดับการเปิดเสรีทางการเงินมี แนวโน้มที่ลดลงตั้งแต่ปี 2537 เนื่องจากส่วนต่างอัตราดอกเบี้ย มีแนวโน้มเพิ่มขึ้นตั้งแต่ปี 2537 และจากระดับความเชื่อมโยง ตลาดเงินในประเทศกับต่างประเทศและการพัฒนาตราสารหนี้ พบว่าระดับการเปิดเสรีทางการเงินมีแนวโน้มที่คงที่ เนื่องจาก การเคลื่อนย้ายเงินทุนมีความสัมพันธ์กับดัชนีราคาตลาดหลักทรัพย์ และการใช้ตราสารหนี้ของเอกชนเพื่อระดมทุนมีแนวโน้มคงที่ สำหรับผลการศึกษาเชิงปริมาณพบว่า ระดับการเปิดเสรี ทางการเงินซึ่งวัดจากผลของอัตราดอกเบี้ยต่างประเทศบวกด้วย ค่าธรรมเนียมการซื้อขายเงินตราต่างประเทศล่วงหน้าที่มีอัตรา ดอกเบี้ยเงินให้กู้ของธนาคารพาณิชย์มีแนวโน้มเพิ่มขึ้นจาก 0.822 ในปี 2534 เป็น 0.993 ในปี 2537 และหลังจากนั้น มีแนวโน้มลดลงและมีค่าเป็นลบ (-0.154) ในปี 2540 สำหรับ ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่ออัตราดอกเบี้ยเงินให้กู้ปรากฎว่าอัตราเงินเฟ้อ มีอิทธิพลสูงสุด โดยในช่วงปี 2534-2537 มีแนวโน้มลดลงจาก 0.255 ในปี 2534 เป็น -0.193 ในปี 2537 แต่ภายหลังปี 2537 กลับมีแนวโน้มเพิ่มขึ้นเป็น 0.892 ในปี 2540 แสดงให้ เห็นว่าตั้งแต่ปี 2537 การดำเนินนโยบายที่เข้มงวดทางการเงิน เพื่อรักษาเสถียรภาพมีอิทธิพลในการกำหนดอัตราดอกเบี้ยภายใน ประเทศจนทำให้ระดับการเปิดเสรีทางการเงินของประเทศไทย ลดลง