การศึกษาการสะสมของโลหะหนัก ในเนื้อปลานิลที่เลี้ยง ในบ่อบำบัดน้ำเสียของเทศบาลเมืองเพชรบุรี วางแผนการทดลอง แบบ CRD มี 5 วิธีการทดลอง 3 ซ้ำ โดยทำการทดลองเลี้ยง ปลานิลในกระชังในบ่อบำบัดน้ำเสีย จำนวน 5 บ่อ บ่อละ 3 กระชัง ระยะเวลาการทดลอง 180 วัน ตรวจวิเคราะห์หา ปริมาณโลหะหนักในเนื้อปลานิลก่อนปล่อยปลาลงเลี้ยง และหลัง จากที่เลี้ยงปลาเป็นระยะเวลา 60, 120 และ 180 วัน โดย ตรวจหาโลหะหนัก 6 ชนิด ได้แก่ ปรอท ตะกั่ว แคดเมียม นิกเกิล โครเมียม และอาร์เซนิก ผลการศึกษาพบว่าปริมาณของปรอท มีค่า เฉลี่ยน้อยที่สุดคือ น้อยกว่า 0.02 ppm ส่วนนิกเกิลมีค่ามากที่สุดคือ 1.75 ppm รองลงมาคือ โครเมียม ตะกั่ว แคดเมียม และอาร์เซนิก ซึ่งมีค่าเฉลี่ยเท่ากับ 1.17 น้อยกว่า 0.05, 0.47 และ 0.25 ppm ตามลำดับ อัตราการสะสมของปรอท และตะกั่วในเนื้อปลานิล เป็นไป ในอัตราเดียวกับการเจริญเติบโตของปลา จึงทำให้มีค่าเฉลี่ยคงที่ ตลอดการทดลอง ส่วนแคดเมียม นิกเกิล โครเมียม และอาร์เซนิก พบว่าอัตราการสะสมของโลหะทั้ง 4 ชนิด มีอัตราสูงกว่าอัตราการ เจริญเติบโตของปลานิล ทำให้พบโลหะหนักเหล่านี้ในปริมาณมากขึ้น ในปลานิลที่โตขึ้น โดยการสะสมของโครเมียมและนิกเกิลมีแนวโน้ม ที่จะสะสมในอัตราที่สูงกว่าแคดเมียมและอาร์เซนิก ปริมาณของ โลหะหนักทั้ง 6 ชนิด ที่ตรวจพบในปลานิลที่เลี้ยงในบ่อบำบัด น้ำเสียครั้งนี้ มีค่าไม่เกินเกณฑ์มาตรฐานของกระทรวงสาธารณสุข