การศึกษาความเป็นพิษของสารสกัดหยาบจากพืช 3 ชนิดคือว่านน้ำ (Acorus calamus L.) น้อยหน่า (Annona squamosa L.) และเลี่ยน (Melia azedarach L.) ภายในห้องปฏิบัติการ ที่อุณหภูมิ 27(+,ฏ)3 องศาเซลเซียส และความชื้นสัมพัทธ์ 80(+,ฏ)20 เปอร์เซ็นต์ โดยใช้วิธี dry film method พบว่าสารสกัดรากว่านน้ำมีความเป็นพิษต่อด้วงงวงข้าวโพดสูงกว่าสารสกัดเมล็ด น้อยหน่า ขณะที่สารสกัดใบเลี่ยนมีพิษต่ำจึงไม่นำไปศึกษาในการทดลองต่อไป เมื่อศึกษาประสิทธิภาพ และผลตกค้างระยะยาวของสารสกัดจากรากว่านน้ำและเมล็ดน้อยหน่า โดยการคลุกเมล็ดข้าวโพด เพื่อควบคุมด้วงงวงข้าวโพดโดยตรวจนับจำนวนด้วงงวงที่ตายและรอดชีวิต พบว่าสารสกัดราก ว่านน้ำความเข้มข้น 10% (w/v) มีประสิทธิภาพควบคุมด้วงงวงข้าวโพดและจำนวนลูกผสมชั่วที่ 1 (F(,1) ถึง 120 วันหลังคลุกเมล็ด เช่นเดียวกับสารสกัดเมล็ดน้อยหน่าความเข้มข้น 5 และ 10% (w/v) แต่ที่ความเข้มข้น 2.5%(w/v) ควบคุมด้วงงวงข้าวโพดได้ดี 90 วันหลังคลุกเมล็ดและ ควบคุมจำนวนลูกผสมชั่วที่ 1 (F(,1)) ได้ 120 วันหลังคลุกเมล็ด จากการคลุกเมล็ดด้วยสารสกัด หยาบทั้งสองชนิด อาจมีผลต่อความงอกของเมล็ดข้าวโพด จึงทำการทดสอบความงอกด้วยวิธี between-paper method พบว่าสารสกัดจากรากว่านน้ำมีผลทำให้เมล็ดข้าวโพดสูญเสียความงอก ในขณะที่สารสกัดจากเมล็ดน้อยหน่าความเข้มข้น 2.5%(w/v) ไม่มีผลต่อความงอกเมล็ดข้าวโพด จนกระทั่ง 90 วันหลังคลุกเมล็ด