ปลาป่นเป็นส่วนผสมที่สำคัญในอาหารสัตว์ เพราะเนื่องจาก มีโปรตีนที่สำคัญต่อการเจริญเติบโตของปศุสัตว์วัตถุดิบ ในการผลิตปลาป่นคือปลาเป็ด จากการขยายตัวของปศุสัตว์ ทำให้มีความต้องการอาหารสัตว์เพิ่มขึ้น ซึ่งมีผลทำให้มี ความต้องการใช้ปลาป่นเพิ่มขึ้น และชาวประมงได้มีการเร่ง ทำการประมงเพื่อจับปลาเป็ดมาทำเป็นปลาป่นเพิ่มขึ้นเช่นกัน การจับปลาเป็ดดังกล่าวนำไปสู่ความสูญเสียทรัพยากรประมง และความสูญเสียทางเศรษฐกิจเกิดขึ้นในประเทศไทย วัตถุประสงค์ของการศึกษา คือ ประการที่หนึ่ง ศึกษา สถานการณ์ปัจจุบันของอุตสาหกรรมปลาป่น และการทำประมง จับปลาเป็ด ประการที่สอง ประมาณการความสูญเสียทางเศรษฐกิจ อันเนื่องมาจากการทำประมงจับปลาเป็ดมากเกินไป ประการที่สาม หาปริมาณและการลงกำลังทางการประมงเพื่อจับปลาเป็ดที่เหมาะสม และประการสุดท้ายนำผลของการศึกษาไปเป็นข้อเสนอแนะในการ วางนโยบายสำหรับการทำประมงเพื่อจับปลาเป็ด และการผลิตปลา ป่นต่อไป การศึกษาใช้แบบจำลองทางเศรษฐมิติ และผลการศึกษาพบว่า ปริมาณการจับปลาเป็ด และการลงกำลังทางการประมงที่เหมาะสม ที่ระดับผลได้ยั่งยืน และที่ระดับดุลยภาพผลได้ทางเศรษฐกิจ สูงสุด ระดับดุลยภาพเมื่อปล่อยให้ทำประมงโดยเสรี และที่ ระดับดุลยภาพการทำประมงแบบผูกขาดที่มีปริมาณการจับเท่ากับ 928,231 158,162 226,224 100,877 เมตริกตัน และการลงกำลัง ทางการประมงเท่ากับ 7,546.303 672.913 983.688 421.844 พันชั่วโมง และพบว่าปริมาณการจับปลาเป็ดและการลงกำลัง ทางการประมงในปัจจุบันน้อยกว่าระดับผลได้ยั่งยืนสูงสุด ถ้ามีการใช้มาตรการการเก็บค่าธรรมเนียมพิเศษจากการนำเข้า ปลาป่น จุดเหมาะสม ณ ระดับดุลยภาพต่าง ๆ เปลี่ยนเป็น 928,231 280,646 395,145 165,011 เมตริกตัน และการลงกำลัง ทางการประมงเท่ากับ 7,546.303 1,243.194 2,002.304 703.543 พันชั่วโมง นอกจากนี้ผลจากการศึกษายังพบว่า การนำมาตรการ ดังกล่าวมาใช้ ทำให้ต้นทุนทางสังคมอันเกิดมาจากการทำประมง เพื่อจับปลาเป็ดเอามาทำเป็นปลาป่นลดลงจาก 1,055.59 ล้านบาท เป็น 989.49 ล้านบาทต่อปี