การศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างออกซิน 1-aminocyclopropane- 1-carboxylic acid (ACC) และเอทิลีนกับการเสื่อมสภาพของ ดอกกล้วยไม้หวายปอมปาดัวร์ที่ได้รับการผสมเกสร พบว่าดอก กล้วยไม้หวายปอมปาดัวร์ที่ได้รับการผสมเกสรเกิดการเสื่อม สภาพอย่างรวดเร็ว สามารถสังเกตเห็นอาการได้หลังผสมเกสร ประมาณ 15 ชั่วโมง โดยมีอาการดอกคว่ำ กลีบดอกลู่ลง เกิด เส้นเวนบนกลีบดอกชัดเจน สีของกลีบดอกซีดลง และทำให้มีการ พัฒนาของรังไข่ ดอกกล้วยไม้มีกิจกรรมของเอนไซม์ ACC synthase และปริมาณของ ACC ในส่วนของเส้าเกสรรวมกับก้าน ดอกย่อยเพิ่มขึ้นมากกว่าในส่วนของกลีบดอกรวมกับกลีบเลี้ยง นอกจากนี้ การผสมเกสรยังทำให้ดอกกล้วยไม้มีความไวต่อเอทิลีน เพิ่มขึ้น เป็นสาเหตุทำให้ดอกกล้วยไม้หวายปอมปาดัวร์เกิด การเสื่อมสภาพอย่างรวดเร็ว การให้สาร naphthaleneacetic acid (NAA) ทุกระดับความเข้มข้น (5 10 20 ไมโครกรัมต่อ ดอก) กับดอกกล้วยไม้หวายปอมปาดัวร์ สามารถชักนำให้เกิด การเสื่อมสภาพและมีการพัฒนาของรังไข่ได้เช่นเดียวกับการ ผสมเกสร แต่ปริมาณออกซินในก้อนเรณูไม่สัมพันธ์กับการเสื่อม สภาพของดอกกล้วยไม้ การให้สาร ACC ความเข้มข้น 20 และ 40 นาโนโมลต่อดอก สามารถชักนำให้ดอกกล้วยไม้หวายปอมปาดัวร์ เกิดการเสื่อมสภาพอย่างรวดเร็วเช่นเดียวกับการผสมเกสร แต่ไม่สามารถทำให้รังไข่พัฒนาขึ้นได้ นอกจากนี้รูปแบบการ ผลิตเอทิลีนยังแตกต่างกัน โดย ACC ทำให้ดอกผลิตเอทิลีน เพิ่มขึ้นในระยะแรก ๆ หลังการผสมเกสรเท่านั้น แต่เอทิลีน ที่เกิดจากการผสมเกสรนั้นเกิดช้ากว่าและมีอัตราการผลิต มากกว่าและต่อเนื่องนานกว่า