การวิจัยนี้เป็นการศึกษาปริมาณโลหะหนักในดิน น้ำ ดินตะกอน และหญ้าขน บริเวณลุ่มน้ำเจ้าพระยาตอนล่าง ทำการเก็บตัวอย่าง 3 ช่วง คือ ช่วงเดือนพฤศจิกายน 2538 ถึงเดือนกุมภาพันธ์ 2539 ช่วงเดือนมีนาคม ถึงเดือนมิถุนายน 2539 และช่วงเดือนกรกฎาคม ถึงเดือนตุลาคม 2539 ผลการศึกษาปริมาณโลหะหนักในน้ำ เรียงลำดับได้ดังนี้ แมงกานีส > สังกะสี > ตะกั่ว > ทองแดง > แคดเมียม > นิกเกิล > โครเมียม มีค่าเฉลี่ยเท่ากับ 30.00, 15.40, 6.77, 3.81, 1.19, 0.49 และ 0.11 ppb ตามลำดับ ปริมาณโลหะหนักในดิน เรียงลำดับ ได้ดังนี้ แมงกานีส > สังกะสี > ตะกั่ว > โครเมียม > ทองแดง > นิกเกิล > แคดเมียม มีค่าเฉลี่ยเท่ากับ 481.83, 73.58, 23.89, 20.17, 18.69, 18.43 และ 0.81 ppm ตามลำดับ ปริมาณโลหะหนัก ในดินตะกอน ลำดับได้ดังนี้ แมงกานีส > สังกะสี > ทองแดง > ตะกั่ว > นิกเกิล > โครเมียม > แคดเมียม มีค่าเฉลี่ยเท่ากับ 543.20, 113.35, 33.40, 27.62, 20.92, 18.84 และ 0.88 ppm ตามลำดับ ปริมาณ โลหะหนักในหญ้าขน เรียงลำดับได้ดังนี้ แมงกานีส > ตะกั่ว > สังกะสี > นิกเกิล > แคดเมียม > ทองแดง > โครเมียม มีค่าเฉลี่ยเท่ากับ 127.20, 74.98, 44.07, 25.72, 12.20, 5.71 และ 0.64 ppm ตามลำดับ ความสามารถในการดูดกินโลหะหนักของหญ้าขน บริเวณลุ่ม แม่น้ำเจ้าพระยาตอนล่าง เปรียบเทียบกับปริมาณโลหะหนักเฉลี่ยในดิน หญ้าขนสามารถดูดกิน สังกะสี แมงกานีส ทองแดง ตะกั่ว นิกเกิล แคดเมียม และโครเมียม เท่ากับ 59.89%, 26.40%, 30.55%, 313.86%, 139.56%, 1,506.17% และ 3.17% ตามลำดับ ปริมาณโลหะหนักในน้ำ แม่น้ำเจ้าพระยาตอนล่าง มีค่าเฉลี่ย ไม่เกินมาตรฐานแหล่งน้ำผิวดิน ซึ่งไม่ใช่น้ำทะเล ปริมาณโลหะหนัก ในดิน ดินตะกอน และหญ้าขน มีค่าเฉลี่ยในระดับที่ไม่เกินค่าวิกฤต