การวิจัยครั้งนี้มีจุดมุ่งหมายเพื่อศึกษาปัจจัยทางสังคม ของผู้มีรอยสัก ความเชื่อต่อการสัก ลักษณะการกระทำผิด และ ความสัมพันธ์ระหว่างปัจจัยทางสังคมกับรูปแบบของรอยสัก ทั้ง ปริมาณของรอยสักและประเภทของรอยสักของผู้ต้องขังชายใน เรือนจำกลางคลองเปรม กลุ่มตัวอย่างในการศึกษา ได้แก่ ผู้ต้องขังที่มีรอยสัก จำนวน 332 คน เครื่องมือที่ใช้ในการ เก็บรวบรวมข้อมูล ใช้แบบสัมภาษณ์ สถิติที่ใช้ในการวิจัย คือ ร้อยละ ค่า ไค-สแควส์ ผลการวิจัย พบว่าผู้ต้องขังที่มีรอยสักส่วนมากมีอายุ ระหว่าง 26-35 ปี จบการศึกษาระดับประถมศึกษา มีภูมิลำเนา อยู่ภาคกลาง ประกอบอาชีพรับจ้างแรงงาน โดยต้องโทษในคดี พระราชบัญญัติยาเสพติด ซึ่งเคยต้องโทษมากกว่า 1 ครั้ง และ ใช้ชีวิตในเรือนจำมาแล้ว 3-5 ปี นิยมรอยสักบริเวณไหล่, หลัง, หน้าอก และขา โดยรับการสักจากเพื่อนผู้ต้องขังภายในเรือนจำ เพราะเห็นว่าสวยงาม ผู้มีรอยสักส่วนมากไม่เชื่อความขลังของ รอยสัก และมีความต้องการลบรอยสักเพื่อไม่ให้เป็นปัญหาใน การดำรงชีวิตภายนอกเรือนจำ จากการวิจัยพบว่า ปัจจัยส่วน บุคคล ความเชื่อต่อการสัก และลักษณะการกระทำผิดไม่มีความ สัมพันธ์กับรอยสักของผู้ต้องขังอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ