การศึกษาผลกระทบที่มีต่อลักษณะดินของการปลูกสวนป่า 6 ชนิดคือ สวนป่า Paulownia taiwaniana, Aleurites montana, Liquidambar formosana, Fraxinus griffithii, Acacia confusa และZelkova formosana เปรียบเทียบกับพื้นที่ป่าเสื่อม โทรมและพื้นที่ทำการเกษตรแบบไร่เลื่อนลอยในพื้นที่ลาดชันบริเวณ ดอยอ่างขาง จังหวัดเชียงใหม่ ได้ทำการศึกษาสมบัติของดินทั้งทาง ฟิสิกส์และเคมีในเชิงเปรียบเทียบระหว่างดินชั้นบนและดินชั้นล่าง รวมไปถึงการนำข้อมูลที่ได้มาประยุกต์ เพื่อใช้เป็นเกณฑ์ใน การตัดสินคัดเลือกพันธุ์ไม้ที่เหมาะสม สำหรับปลูกบนพื้นที่ต้นน้ำ ลำธาร จากการศึกษาพบว่าการปลูกสวนป่าทั้ง 6 ชนิด มาเป็นระยะเวลา 11 ปี หน้าดินจะเกิดกษัยการน้อยกว่าการทำไร่เลื่อนลอย แต่ยังไม่ แตกต่างจากพื้นที่ป่าเสื่อมโทรม ในส่วนลักษณะและสมบัติของดินพบ ว่า สวนป่าแสดงการสะสมอินทรียวัตถุในดินบน และส่งผลให้ดินบน มีความหนาแน่นรวมลดลงและมีความพรุนดีขึ้น อิทธิพลของการปลูก สวนป่าไม่ก่อให้เกิดความแตกต่างของความเป็นกรด-ด่าง ของดิน แต่มีแนวโน้มที่จะก่อให้เกิดการสะสมธาตุอาหารต่าง ๆ เช่น ฟอสฟอรัส, โพแทสเซียม, แคลเซียมและแมกเนเซียมในดินบน นอกจากนี้การปลูกสวนป่ายังช่วยลดการสูญเสียความชื้นของดิน บน ทำให้ดินบนมีความชื้นสูงกว่าดินล่าง ซึ่งตรงข้ามกับพื้นที่ ไร่เลื่อนลอยที่ความชื้นในดินบนน้อยกว่าดินล่างตลอดช่วงระยะ เวลาที่ทำการศึกษา และจากการเปรียบเทียบอิทธิพลของ การปลูกสวนป่าชนิดต่าง ๆ ในการที่จะช่วยปรับสภาพของ ดินให้ดีขึ้นเพื่อคัดเลือกพันธุ์ไม้ที่น่าจะมีความเหมาะสมกว่า สำหรับปลูกบนพื้นที่ลาดชันซึ่งเป็นแหล่งต้นน้ำลำธารจะเป็น ดังนี้ Acacia > Fraxinus > Paulownia > Zelkova > Liquidambar > Aleurites การเปลี่ยนแปลงจากพื้นที่ป่าธรรมชาติ มาเป็นป่าเสื่อม โทรม และไร่เลื่อนลอยจะมีผลแง่ลบต่อสมบัติของดินทำให้พื้น ที่เหล่านั้นมีสภาพเสื่อมโทรมไม่เหมาะสมต่อการเจริญเติบโต ของพืชต่อเมื่อมีการปรับปรุงฟื้นฟูพื้นที่ต่าง ๆ โดยการปลูก สร้างสวนป่าจึงจะมีผลส่งเสริมให้สมบัติต่าง ๆ ของดิน เปลี่ยนแปลงไปในทางที่ดีกว่าในพื้นที่ป่าเสื่อมโทรม และ ไร่เลื่อนลอย