ทดลองเลี้ยงสาหร่ายผมนาง Gracilaria fisheri (Xia & Abbott) Abbott, Zhang & Xia ร่วมกับปลานิลสีแดง Oreochromis niloticus (Linn.) ในบ่อซีเมนต์ขนาด 2.5 ตารางเมตร ที่สถานีวิจัย ประมงศรีราชา จังหวัดชลบุรี เป็นเวลา 8 สัปดาห์ ระหว่างเดือนพฤษภาคม 2535 ถึง เดือนกรกฏาคม 2535 แบ่งการทดลองเป็น 2 ทรีตเมนต์ จำนวน 3 ซ้ำ โดยเลี้ยงสาหร่ายผมนางในความหนาแน่น 0.75 และ 1.50 กิโลกรัม ต่อตารางเมตร ร่วมกับปลานิลสีแดง ขนาดความยาวเฉลี่ย 3.91-4.49 เซนติเมตร น้ำหนักเฉลี่ย 2.62-3.50 กรัม อัตราปล่อย 20 ตัวต่อตาราง เมตร มีชุดควบคุม 3 ชุด ได้แก่ เลี้ยงสาหร่ายผมนางในความหนาแน่น 0.75 และ 1.50 กิโลกรัมต่อตารางเมตร และเลี้ยงปลานิลสีแดงความหนาแน่น 20 ตัวต่อตารางเมตร ปรากฏผลดังนี้ การเลี้ยงสาหร่ายผมนางร่วมกับปลานิลสีแดง พบว่าสาหร่ายผมนาง มีอัตราการเจริญเติบโตจำเพาะสูงกว่าในบ่อควบคุม อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (P<0.01) เมื่อสิ้นสุดการทดลอง พบว่า การเลี้ยงสาหร่ายผมนางที่ความหนาแน่น 0.75 กิโลกรัมต่อตารางเมตร มีอัตราการเจริญเติบโตจำเพาะสูงกว่า ที่ความหนาแน่น 1.50 กิโลกรัมต่อตารางเมตร อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (P<0.01) เมื่อคำนึงถึงผลของปัจจัยร่วม ระหว่างความหนาแน่นของสาหร่ายผมนาง กับการเลี้ยงร่วมกับปลานิลสีแดง ตลอดการทดลองเป็นอิสระต่อกัน และมีความ แตกต่างกัน อย่างไม่มีนัยสำคัญทางสถิติ (P>0.05) ปลานิลสีแดงที่เลี้ยงร่วมกับสาหร่ายผมนางทั้ง 2 อัตราความหนาแน่น มีอัตราการเจริญเติบโตเปอร์เซนต์น้ำหนักเพิ่มต่อวัน และอัตราการรอดตาย เมื่อสิ้นสุดการทดลองสูงกว่าในบ่อควบคุม อย่างไม่มีนัยสำคัญทางสถิติ (P>0.05) การเปลี่ยนแปลงคุณภาพน้ำในบ่อทดลอง พบว่า การเลี้ยงสาหร่ายผมนาง, ปลานิลสีแดง และสาหร่ายผมนางร่วมกันมีผลต่อการลดลงของปริมาณไนไตรท์, ไนเตรท, แอมโมเนียและฟอสเฟต ทุกสัปดาห์ และน้ำในบ่อที่มีสาหร่ายผมนาง มีสารอาหารลดลงมากกว่าบ่อที่เลี้ยงปลานิลสีแดงในบ่อควบคุม แต่การลดลงของ สารอาหารต่าง ๆ มีความแตกต่างกัน อย่างไม่มีนัยสำคัญทางสถิติ (P>0.05)