การศึกษาความเป็นไปได้ในการใช้ฟอร์มาลินเพื่อลดปริมาณแอมโนเนีย ในน้ำพบว่าฟอร์มาลินสามารถกำจัดแอมโมเนียได้ดีในน้ำที่มีความเค็มต่ำ โดยปริมาณฟอร์มาลินที่ใช้ในการกำจัดแอมโมเนียมีความเข้มข้น 0.3, 0.5, 0.8, 1.0, 1.5 และ 2.0 mg-N/l ในเวลา 5 นาที ในน้ำที่ความเค็ม 0 ppt. มีค่าเท่ากับ 44, 48, 67, 97, 118 และ 173 ppm. ในน้ำที่มี ความเค็ม 10 ppt. มีค่าเท่ากับ 42, 52, 76, 102, 123 และ 202 ppm. ในน้ำที่มีความเค็ม 20 ppt. เท่ากับ 54, 63, 88, 163 และ 235 ppm. และในน้ำที่มีความเค็ม 30 ppt. มีค่าเท่ากับ 63, 77, 110, 145, 196 และ 254 ppm. การทดสอบความเป็นพิษของสารที่เกิดจากปฏิ กิริยาระหว่างแอมโมเนีย และฟอร์มารลิน ในกุ้งกุลาดำขนาด 1.56 กรัม ที่ ความเค็ม 30 ppt. และปลาดุกลูกผสมขนาด 2.05 กรัม ในน้ำจืด พบว่า ในระยะเวลา 96 ชั่วโมง สารที่เกิดจากปฏิกิริยาในการใช้ฟอร์มาลินกำจัด แอมโมเนียที่ความเข้มข้น 2.0, 1.5 และ 1.0 mg-N/l ทำให้กุ้งตาย 40, 33.33 และ 15% ตามลำดับ สารที่เกิดจากปฏิกิริยาระหว่างแอมโมเนียและ ฟอร์มาลีนที่ความเข้มข้นของแอมโมเนีย 2.0 และ 1.5 mg-N/l. ทำให้ ปลาดุกลูกผสมตาย 30 และ 15% สำหรับการศึกษาผลกระทบระยะยาวต่อ อัตราการเจริญเติบโตและอัตราการรอดตายของสารที่เกิดจากปฏิกิริยาของ แอมโมเนียและฟอร์มาลิน ต่อกุ้งกุลาดำ และปลาดุกลูกผสม พบว่าที่ความ เข้มข้นของแอมโมเนียตั้งแต่ 1.0 mg-N/l ขึ้นไปสารที่เกิดจากปฏิกิริยาของ แอมโมเนียกับฟอร์มาลินมีผลทำให้อัตราการรอดตาย และการเจริญเติบโต ของปลาดุกลูกผสมลดลง ที่ความเข้มข้นของแอมโมเนียตั้งแต่ 0.5 mg-N/l ขึ้นไปทำให้อัตราการรอดตายและอัตราการเจริญเติบโตของกุ้งกุลาดำลดลง