การทดลองเพื่อศึกษา การชักนำและพัฒนาของแคลลัสจากใบอ่อนกล้วย หอมแกรนด์เนนโดยการเพาะเลี้ยงเนื้อเยื่อของส่วนฐานใบและแผ่นใบ บน อาหาร 2 สูตร (4 แบบ) ได้แก่ SH, NV, MS+BA และ MS+zeatin ที่ เติม BA และ zeatin ที่ระดับ 0, 2.5, 5 และ 10 ppm กับ 0, 2.5, 5 และ 10 UM ตามลำดับ โดยในสูตร SH และ NV เติมสารในกลุ่มออกซิน ได้แก่ NAA, 2,4-D และ dicamba ที่ระดับ 0, 10, 20, 30 และ 40 UM ตามลำดับ และสูตร MS เติมสารในกลุ่มออกซินชนิดเดียวกันที่ระดับ 0, 1, 5 และ 10 ppm โดยทุกระดับของออกซินรวมกับทุกระดับของ BA และ zeatin แบ่งเนื้อเยื่ออกเป็น 2 กลุ่ม คือ เลี้ยงในที่มืด และในที่มีแสง วาง แผนการทดลองแบบ Randomized Completed Block Design จัด การทดลองแบบ Split Plot ทำ 10 ซ้ำ วิเคราะห์หาความแตกต่างด้วยวิธี Ducans New Multiple Range Test (DMRT) ต่อจากนั้นนำแคลลัส ที่ได้มาทำให้เกิดต้นโดยเลี้ยงในอาหารกึ่งแข็งสูตร MS ที่เติม BA 0, 1, 3, 5 และ 10 ppm ตามลำดับ และอาหารเหลวสูตร 1/2 MS ที่เติม zeatin 10 UM 1/2 MS ที่เติม BA 10 UM และ 1/2 MS ที่ทำ double layer (อาหารเหลว 1/2 MS ที่เติม zeatin 10 UM ส่วนอาหารกึ่งแข็งใช้ 1/2 MS) ในอาหารเหลวเลี้ยงแคลลัสบนเครื่องเขย่า 100-120 รอบต่อนาที จากผลการทดลองพบว่า เนื้อเยื่อของส่วนฐานใบที่เลี้ยงในสภาพที่มี แสงเท่านั้นที่สามารถชักนำให้เกิดแคลลัสได้ โดยแคลลัสมีลักษณะเป็นเม็ดวุ้นใส ภายในระยะเวลา 2-3 สัปดาห์และสูตรอาหารที่เหมาะสมที่สุด ได้แก่ สูตร อาหาร MS ที่เติม BA และออกซิน ซึ่งชนิดของออกซินที่เหมาะสมที่สุดคือ NAA โดยระดับและชนิดที่เหมาะสมในการชักนำเกิดแคลลัสคือ NAA 1 ppm ร่วมกับ BA 2.5 ppm ให้ค่าเฉลี่ยน้ำหนักแคลลัสสูงที่สุดคือ 0.845 กรัม และ เมื่อนำแคลลัสที่ได้ลงเลี้ยงในอาหารกึ่งแข็ง พบว่า แคลลัสไม่สามารถเจริญ เติบโตและพัฒนาเป็นต้นได้ ส่วนในอาหารเหลวสามารถแยกเซลเดี่ยวมาเลี้ยง ได้ เซลมีลักษณะค่อนข้างกลม ใส ผนังเซลบาง มีการขยายขนาดและแบ่ง เซลได้ระยะหนึ่ง ก่อนที่เซลจะแตกเนื่องจากความเร็วรอบเครื่องเขย่าสูงเกิน ไป เซลจึงไม่สามารถพัฒนาเป็นต้นได้ ในอาหารเหลวสูตรอื่นนั้น เซลมีการ เจริญเติบโตไม่แตกต่างกันกับสูตร 1/2 MS ที่เติม zeatin 10 UM อย่างเดียว