อาชญากรรมคอมพิวเตอร์เป็นอาชญากรรม ที่ร้ายแรงเป็นภัยต่อสังคมรูปแบบหนึ่ง ที่ก่อให้เกิดความเสียหายแก่ระบบเศรษฐกิจเป็นอย่างมาก แทบทุกประเทศต่างก็เล็งเห็นถึงอันตรายจากอาชญากรรมประเภทนี้ และผลกระทบที่เกิดกับกฎหมายอาญาของประเทศต่างๆ ทั่วโลกเนื่องจากกฎหมายอาญาที่ใช้อยู่ไม่เพียงพอที่จะดำเนินคดีกับอาชญากรได้ จึงพยายามหามาตรการทางกฎหมายใหม่ๆ เพื่อค้นหาวิธีการป้องกันและปราบปราม สำหรับประเทศไทยเป็นประเทศหนึ่งที่เห็นความสำคัญของปัญหาดังกล่าวจึงมีการร่างกฎหมายอาชญากรรมคอมพิวเตอร์ขึ้นเป็นกฎหมายเฉพาะ อย่างไรก็ตามสิ่งที่ควรคำนึงถึงควบคู่กันไปคือต้องมีการปรับปรุงกฎหมายวิธีสบัญญัติให้มีประสิทธิภาพด้วย โดยเฉพาะในการรวบรวมพยานหลักฐานและการรับฟังพยานหลักฐานในคดีอาชญากรรมคอมพิวเตอร์ที่เป็นข้อมูลส่วนบุคคล รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พ.ศ. 2540 มาตรา 29 ได้บัญญัติรับรองสิทธิและเสรีภาพของประชาชนไว้เป็นหลักพื้นฐาน แต่ก็มีข้อยกเว้นที่ให้อำนาจรัฐสามารถบัญญัติกฎหมายขึ้นมาจำกัดสิทธิและเสรีภาพของประชาชนได้ในบางกรณีภายในขอบเขตที่รัฐธรรมนูญกำหนด เช่น ในมาตรา 37 บัญญัติรับรองคุ้มครองสิทธิความเป็นอยู่ส่วนตัวของบุคคล ซึ่งเป็นสิทธิส่วนบุคคลแและรัฐธรรมนูญก็มีบทบัญญัติให้อำนาจรัฐกระทำการใด ๆ ก็ได้หากเป็นกรณีที่กระทำไปเพื่อประโยชน์สาธารณะ ดังนั้นรัฐอาจอาศัยข้อยกเว้นดังกล่าวบัญญัติกฎหมายขึ้นมาจำกัดสิทธิและเสรีภาพในข้อมูลข่าวสารส่วนบุคคลเกินความจำเป็น หรือตามอำเภอใจ โดยอ้าง "ประโยชน์สาธารณะ" เช่นรัฐอาจบัญญัติกฎหมายอนุญาตให้เจ้าหน้าที่ของรัฐเข้าตรวจสอบข้อมูลส่วนบุคคลของบุคคลใดบุคคลหนึ่งได้ตลอดเวลา ตามแต่จะเห็นสมควรโดยเฉพาะข้อมูลข่าวสารส่วนบุคคลที่ถูกจัดเก็บอยู่ในเครื่องคอมพิวเตอร์ เป็นต้น การกระทำดังกล่าวถือเป็นการกระทำที่กระทบกระเทือนต่อสาระสำคัญแห่งสิทธิและเสรีภาพในข้อมูลข่าวสารส่วนบุคคล ซึ่งจะมีผลตามบทบัญญัติในมาตรา 6 ที่ถือว่าบทบัญญัติดังกล่าวขัดหรือแย้งกับรัฐธรรมนูญซึ่งถือเป็นกฎหมายสูงสุดของประเทศ ทำให้บทบัญญัติดังกล่าวไม่สามารถใช้บังคับได้ ทั้งๆ ที่ การเข้าสู่ข้อมูลส่วนบุคคลนี้ เป็นมาตรการจำเป็นสำหรับรัฐนำมาใช้แสวงหาพยานหลักฐานเพื่อมาดำเนินคดีกับอาชญากรที่ก่ออาชญากรรมที่การแสวงหาพยานหลักฐานรูปแบบดั้งเดิมไม่สามารถแก้ปัญหาได้ เช่น อาชญากรรมคอมพิวเตอร์ ดังนั้น จึงควรมีการบัญญัติกฎหมายขึ้นมาให้อำนาจแก่เจ้าหน้าที่ของรัฐในการเข้าสู่ข้อมูลข่าวสารส่วนบุคคลได้ ภายในขอบเขตที่ไม่เป็นการกระทบกระเทือนต่อสาระสำคัญแห่งสิทธิในข้อมูลข่าวสารส่วนบุคคล พยานหลักฐานที่เป็นข้อมูลอิเล็กทรอนิกส์ มีลักษณะแตกต่างไปจากพยานหลักฐานทั่วๆ ไปกล่าวคือพยานหลักฐานประเภทนี้เป็นสิ่งที่ไม่มีรูปร่าง มองไม่เห็นด้วยตาเปล่า และอยู่ในรูปของคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้า อาจถูกแก้ไขเปลี่ยนแปลง ลบ ทำลายได้ง่าย เจ้าหน้าที่ในกระบวนการยุติธรรมทั้งหลายจึงต้องประสบปัญหาในการดำเนินคดีกับผู้กระทำความผิด โดยเฉพาะพนักงานสอบสวนที่มีหน้าที่ในการรวบรวมพยานหลักฐานเพื่อพิสูจน์การกระทำความผิดของจำเลย ผู้วิจัยได้ทำการศึกษาวิจัยปัญหาการรวบรวมพยานหลักฐานและการพิสูจน์พยานหลักฐานที่เป็นอิเล็กทรอนิกส์และเป็นข้อมูลส่วนบุคคล ภายในกรอบของ 3 หัวข้อใหญ่ คือ หนึ่งลักษณะของพยานหลักฐานที่เป็นข้อมูลอิเล็กทรอนิกส์ สองสิทธิส่วนบุคคล สามกระบวนการค้น และกระบวนการนำเสนอพยานหลักฐานต่อศาล ภายใต้สมมติฐานว่าการรวบรวมพยานหลักฐานที่เป็นการละเมิดสิทธิส่วนบุคคลที่ได้รับการคุ้มครองตามรัฐธรรมนูญและกฎหมายอาญาเจ้าหน้าที่ของรัฐสามารถกระทำได้เพียงใด ปัจจุบันมีกฎหมายฉบับใดให้อำนาจกระทำได้หรือไม่อย่างไร และควรจะกระทำอย่างไรเพื่อที่จะนำตัวผู้กระทำความผิดมาลงโทษให้ได้ ผลจากการศึกษาและวิเคราะห์ปัญหาทั้งในประเทศไทยและต่างประเทศ ตลอดจนศึกษาแนวทางแก้ไขป้ญหาของต่างประเทศ โดยเฉพาะของประเทศสหรัฐอเมริกา อังกฤษ และญี่ปุ่น พบว่าการที่จะให้เจ้าหน้าที่ของรัฐเข้าถึงหลักฐานที่เป็นข้อมูลอิเล็กทรอนิกส์ได้เร็ว และไม่เป็นการละเมิดสิทธิในข้อมูลข่าวสารส่วนบุคคลจะต้องมีกฎหมายให้อำนาจในการปฏิบัติงานได้ ควรต้องมีองค์กรที่เป็นกลางเป็นผู้ให้อำนาจและตรวจสอบการใช้อำนาจ และควรมีหลักกฎหมายลักษณะพยานหลักฐานเกี่ยวกับพยานหลักฐานที่เป็นข้อมูลอิเล็กทรอนิกส์ที่ชัดเจนกว่านี้