วิทยานิพนธ์ฉบับนี้ มีวัตถุประสงค์ในการศึกษาถึงปัญหาทางกฎหมายกรณีรถที่ได้รับการยกเว้นไม่ต้องจัดให้มีการประกันความเสียหายตามมาตรา 8 (3) และ (4) ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองผู้ประสบภัยจากรถ พ.ศ. 2535 เหตุผลที่ภาครัฐได้ตราพระราชบัญญัติคุ้มครองผู้ประสบภัยจากรถ พ.ศ. 2535 ก็เพื่อคุ้มครองผู้ประสบภัยจากรถให้ได้รับการช่วยเหลือเยียวยา คุ้มครอง และได้รับการชดใช้ค่าเสียหายได้อย่างรวดเร็วและทันท่วงที โดยมิต้องพิสูจน์ความรับผิดก่อนและมีสภาพบังคับให้รถทุกคันทุกประเภทที่วิ่งอยู่บนท้องถนนต้องจัดให้มีการประกันความเสียหายแก่ผู้ประสบภัยจากรถ ทำให้ผู้เป็นเจ้าของรถหรือผู้ครอบครองใช้รถจะต้องจัดให้มีการประกันความเสียหายแก่รถของตนและเป็นที่มาของระบบการประกันภัยรถยนต์ภาคบังคับ แม้ว่าพระราชบัญญัติคุ้มครองผู้ประสบภัยจากรถ พ.ศ. 2535 จะบังคับให้รถทุกคันทุกประเภทจะต้องจัดให้มีการประกันความเสียหาย แต่ก็ยังมีรถบางประเภทที่ได้รับการยกเว้นไม่ต้องจัดให้มีการประกันความเสียหายตามมาตรา 8 (3) และ (4) ซึ่งเป็นรถของส่วนราชการกระทรวง ทบวงกรม เทศบาล องค์การบริหารส่วนจังหวัด สุขาภิบาล กรุงเทพ เมืองพัทยา และ ราชการส่วนท้องถิ่นที่เรียกชื่ออย่างอื่นและรถยนต์ทหารตามกฎหมายว่าด้วยรถยนต์ทหารและรถอื่นตามที่กำหนดในกฎกระทรวง ซึ่งหมายความถึงรถของหน่วยงานธุรการขององค์กรที่จัดตั้งขึ้นตามรัฐธรรมนูญและหน่วยงานธุรการที่เป็นอิสระขององค์กรใด ๆ ตามที่ระบุไว้ในรัฐธรรมนูญ ซึ่งไม่ต้องจัดให้มีการประกันความเสียหายตามมาตรา 7 และรถประเภทนี้มีอยู่จำนวนมาก ทั่วทั้งประเทศมีผลกระทบต่อประชาชนผู้ใช้ท้องถนนโดยตรง ซึ่งรถตามมาตรา 8 (3) และ (4) นี้ได้ก่อให้เกิดปัญหาอยู่หลายประการ กล่าวคือปัญหาในเรื่องของการบังคับใช้กฎหมายของรถที่ต้องจัดให้มีการประกันความเสียหายตามมาตรา 7กับรถที่ไม่ต้องจัดให้มีการประกันความเสียหายตามมาตรา 8 (3) และ (4) ปัญหาเกี่ยวกับความรับผิดของหน่วยงานผู้เป็นเจ้าของรถตามมาตรา 8 (3) และ (4) ปัญหาในส่วนของการส่งเงินคืนกองทุนทดแทนผู้ประสบภัย เมื่อกองทุนทดแทนผู้ประสบภัยได้จ่ายค่าเสียหายเบื้องต้นให้แก่ผู้ประสบภัยในกรณีที่รถตามมาตรา 8 (3) และ (4) ได้ก่อให้เกิดความเสียหายแก้ผู้ประสบภัย ปัญหาการดำเนินงานและเงื่อนไขการจ่ายค่าเสียหายเบื้องต้นของกองทุนทดแทนผู้ประสบภัยและปัญหาในการสำรองจ่ายเงินค่าสินไหมทดแทนในส่วนที่เกินจากค่าเสียหายเบื้องต้น ซึ่งเห็นได้ว่าปัญหาต่าง ๆ ที่กล่าวมาแล้วข้างต้นอาจส่งผลต่อการบังคับใช้กฎหมายฉบับนี้ ทำให้ไม่เป็นไปตามเจตนารมณ์ของกฎหมายและส่งผลกระทบต่อประชาชนหรือผู้ประสบภัยโดยตรง ดังนั้น เพื่อเป็นการขจัดปัญหาและแก้ไขข้อขัดข้องต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นจากรถตามมาตรา 8 (3) และ (4) แห่งพระราชบัญญัติคุ้มครองผู้ประสบภัยจากรถ พ.ศ. 2535 จึงเห็นสมควรแก้ไขบทบัญญัติของกฎหมายโดยบัญญัติให้นำรถตามมาตรา 8 (3) และ (4) เข้าสู่ระบบการประกันภัยรถยนต์ภาคบังคับหรือจัดให้มีการประกันความเสียหายแก่ผู้ประสบภัยจากรถเช่นเดียวกับรถทั่วไปตามมาตรา 7 อันจะส่งผลให้เกิดความถูกต้อง เป็นธรรมและสอดคล้องกับเจตนารมณ์ของกฎหมายที่มุ่งคุ้มครองให้ผู้ประกันภัยจากรถได้รับการช่วยเหลือและเยียวยาได้อย่างทันท่วงที ก่อให้เกิดประโยชน์สูงสุดแก่ประชาชนและสังคมโดยส่วนรวมอย่างแท้จริง