วิทยานิพนธ์ฉบับนี้มุ่งศึกษาถึงมาตรการทางกฎหมายว่าด้วยการจ้างงานคนพิการและการคุ้มครองคนพิการในการทำงาน เพื่อเป็นแนวทางในการแก้ไขปรับปรุงข้อบกพร่องของบทบัญญัติที่เกี่ยวข้องโดยมีวัตถุประสงค์ในการส่งเสริมให้คนพิการมีโอกาสเข้าสู่ระบบการจ้างงานมากยิ่งขึ้นแก้ปัญหาการว่างงานให้กับคนพิการ รวมถึงมาตรการในการช่วยเหลือด้านชีวิตการทำงานของคนพิการภายหลังจากที่เข้าสู่ระบบการจ้างงานแล้ว เพื่อช่วยให้คนพิการได้รับความเสมอภาคทางโอกาสในการทำงานร่วมกับคนปกติอย่างแท้จริง การศึกษาในส่วนของการจ้างงานคนพิการ ผู้เขียนได้ทำการศึกษาและวิเคราะห์ถึงมาตรการการจ้างงานคนพิการตาม พระราชบัญญัติการฟื้นฟูสมรรถภาพคนพิการ พ.ศ. 2534 พบว่ามีข้อบกพร่องบางประการที่เป็นอุปสรรคต่อการเข้าสู่ระบบการจ้างงานของคนพิการ กล่าวคือปัญหาในเรื่องการกำหนดสัดส่วนการรับคนพิการเข้าทำงาน การกำหนดตำแหน่งงานสำหรับคนพิการและส่งเงินสมทบเข้ากองทุนฟื้นฟูสมรรถภาพคนพิการ ส่วนกรณีการคุ้มครองคนพิการในการทำงานเนื่องจากสภาพความพิการอาจทำให้คนพิการที่เข้าไปทำงานแล้วมีความจำเป็นบางประการที่ต้องได้รับความคุ้มครองในลักษณะที่แตกต่างจากคนปกติทั่วไปสำหรับการทำงานในสถานประกอบการ แต่จากการศึกษาวิเคราะห์บทบัญญัติตามพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. 2541 พบว่าไม่มีมาตรการในการให้ความคุ้มครองการทำงานของคนพิการไว้เป็นการเฉพาะไม่ว่ากรณีใด ๆ จากการศึกษาดังกล่าวผู้เขียนจึงมีข้อเสนอแนะในส่วนที่เกี่ยวกับการจ้างงานคนพิการโดยให้มีการปรับปรุงแก้ไข พระราชบัญญัติการฟื้นฟูสมรรถภาพคนพิการ พ.ศ. 2534 และกระทรวง(พ.ศ. 2537) คือให้กฎหมายกำหนดสัดส่วนการรับคนพิการเข้าทำงานในอัตราส่วนที่สูงขึ้น จัดหน่วยงานเข้ามาดูแลตรวจสอบความเหมาะสมในการกำหนดตำแหน่งงานสำหรับการรับคนพิการเข้าทำงานเพื่อป้องกันการเลี่ยงกฎหมายของทางสถานประกอบการ และกำหนดหลักเกณฑ์การส่งเงินสมทบเข้ากองทุนฟื้นฟูสมรรถภาพคนพิการให้มีความชัดเจนและมีผลในทางปฏิบัติมากยิ่งขึ้น โดยการกำหนดมาตรการในเรื่องบทลงโทษกรณีที่สถานประกอบการไม่ปฏิบัติตามกำหมาย กล่าวคือไม่รับคนพิการเข้าทำงานตามจำนวนที่กำหนดหรือไม่นำส่งเงินสมทบเข้ากองทุนตามที่กฎหมายกำหนด ทั้งนี้ให้มีการเพิ่มส่วนของมาตรการจูงใจในด้านการเงินให้แก่ทางสถานประกอบการควบคู่ไปด้วย ส่วนกรณีการคุ้มครองคนพิการในการทำงาน เพื่อเป็นประโยขน์ต่อการทำงานของคนพิการ และเพื่อให้คนพิการได้รับความคุ้มครองอย่างเหมาะสมตามความจำเป็น ผู้เขียนจึงมีข้อเสนอแนะให้มีการออกกฎกระทรวงอาศัยอำนาจตามความในมาตรา 6 แห่งพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. 2541 เพื่อคุ้มครองเรื่องการใช้แรงงานคนพิการ โดยให้ความคุ้มครองในบางกรณีในเรื่องการทำงานเป็นการเฉพาะสำหรับลูกจ้างซึ่งเป็นคนพิการต่อไป