วิทยานิพนธ์ฉบับนี้ศึกษาเกี่ยกับ "มาตรการเยียวยาความเสียหายทางแพ่ง ในส่วนของการริบทรัพย์และการทำลายทรัพย์" โดยศึกษาเฉพาะมาตรการที่ใช้ในกฎหมายเครื่องหมายการค้าและกฎหมายลิขสิทธิ์ ซึ่งปัญหาในเรื่องนี้คือ ประเทศไทยในปัจจุบันยังไม่มีมาตรการที่ใช้ในการกำจัดทรัพย์อันละเมิดสิทธิในทรัพย์สินทางปัญญาด้วยการทำลายทรัพย์ในการฟ้องร้องทางแพ่ง โดยในขณะนี้คงมีเพียงมาตรการทางอาญาที่ใช้ในการริบทรัพย์สินของผู้กระทำผิดและให้ทรัพย์สินนั้นตกแก่แผ่นดินเท่านั้น ดังนั้น หากผู้เป็นเจ้าของสิทธิต้องการจะฟ้องร้องดำเนินคดีทางแพ่งเพียงอย่างเดียวก็จะไม่ได้รับการเยียวยาด้วยการกำจัดให้ทรัพย์ที่ละเมิดสิทธิในทรัพย์สินทางปัญญาสูญสลายไปอันเป็นการป้องกันมิให้ทรัพย์นั้นถูกนำกลับเข้าสู่ตลาดอีกได้ วิทยานิพนธ์ฉบับนี้ได้วิเคราะห์ถึงแนวคิด หลักกฎหมาย และแนวทางปฏิบัติ รวมทั้งข้อดีข้อเสียของการนำเอามาตรการทำลายทรัพย์ทางแพ่งมาเป็นเครื่องมือในการเยียวยาความเสียหายให้แก่เจ้าของสิทธิ และโดยที่มาตรการดังกล่าวยังไม่มีบัญญัติไว้ในกฎหมายทรัพย์สินทางปัญญาของไทย ดังนั้น เนื้อหาของวิทยานิพนธ์ฉบับนี้จึงเริ่มต้นด้วยการให้ข้อมูลเกี่ยวกับแนวคิดหลักกฎหมาย และแนวทางปฏิบัติเกี่ยวกับมาตรการการเยียวยาความเสียหายทั่วไปทางแพ่ง การเยียวยาความเสียหายในคดีทรัพย์สินทางปัญญา และกล่าวเฉพาะถึงความเป็นมาของมาตรการริบทรัพย์และทำลายทรัพย์ในประเทศไทย ต่อจากนั้นจึงเปรียบเทียบมาตรการเยียวยาความเสียหายทางแพ่งในส่วนของเจ้าของเครื่องหมายการค้าและเจ้าของลิขสิทธิ์ตามกฎหมายไทยและการเยียวยาความเสียหายของกฎหมายต่างประเทศ เช่น กฎหมายของประเทศอังกฤษ ประเทศสหรัฐอเมริกาและประเทศเยอรมัน โดยนำเอาหลักเกณฑ์ความตกลงทริปส์ ( TRIPS ) ในเรื่องการเยียวยาความเสียหายทางแพ่ง อันเป็นบรรทัดฐานที่ประเทศภาคีสมาชิกยึดถือปฏิบัติ เป็นเกณฑ์พิจารณาเปรียบเทียบ ผลการวิเคราะห์เปรียบเทียบพบว่า ความตกลงทริปส์มีมาตรการเยียวยาปกป้องสิทธิของผู้ทรงสิทธิอย่างกว้างขวาง โดยมีหลักการสำคัญคือให้มีการเยียวยาความเสียหายที่รวดเร็วเพื่อป้องกันการละเมิดต่อไป และกระบวนการบังคับใช้สิทธิต้องเป็นธรรม ไม่ยุ่งยากซับซ้อน และไม่เสียค่าใช้จ่ายสูงซึ่งในทางแพ่งนอกจากการทำให้ยุติการละเมิดและการให้ชดใช้ค่าเสียหายแล้วการเยียวยาความเสียหายอื่นยังกำหนดให้ศาลมีอำนาจที่จะสั่งกำจัดทิ้งสินค้าที่ละเมิดออกนอกช่องทางพาณิชย์และการสั่งทำลายทรัพย์นั้นด้วย และปรากฏว่าประเทศอังกฤษ ประเทศสหรัฐอเมริกา และประเทศเยอรมัน มีมาตรการในการเยียวยาความเสียหายทางแพ่งซึ่งรวมทั้งการให้อำนาจศาลในการสั่งให้ทำลายสินค้าที่ละเมิดทั้งในกฎหมายเครื่องหมายการค้าและกฎหมายลิขสิทธิ์ซึ่งข้อมูลทั้งหมดเป็นเหตุผลสนับสนุนว่ากฎหมายเครื่องหมายการค้าและกฎหมายลิขสิทธิ์ของประเทศไทยยังขาดมาตรการเยียวยาความเสียหายทางแพ่งด้วยการทำลายทรัพย์ และอาจเพิ่มเติมมาตรการดังกล่าวเข้าไปในกฎหมายไทยได้โดยไม่เป็นการเกินเลยไปกว่าระดับที่นานาประเทศปฏิบัติ สำหรับมาตรการการริบทรัพย์และการทำลายทรัพย์ที่กฎหมายไทยมีอยู่นั้น ไม่ว่าจะเป็นกรณีตามพระราชบัญญัติเครื่องหมายการค้า พ.ศ.2534 หรือพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ.2537 เป็นมาตรการทางอาญาที่บัญญัติไว้ในกฎหมายดังกล่าวเองกับต้องอาศัยประมวลกฎหมายอาญามาใช้บังคับทั้งต้องนำเอากฎระเบียบอื่นมาใช้จึงบรรลุผลท้ายสุดถึงการทำลายทรัพย์ได้ เจ้าของสิทธิจึงต้องดำเนินคดีผู้ละเมิดสิทธิทั้งทางแพ่งและทางอาญา เป็นการไม่สะดวก ยุ่งยากซับซ้อน และเสียค่าใช้จ่ายสูง เมื่อวิเคราะห์กฎหมายในปัจจุบันและข้อดีข้อเสียตลอดจนประโยชน์ที่ทุกฝ่ายจะได้รับแล้ว ผู้วิจัยเห็นว่ามีความจำเป็นต้องบัญญัติให้ศาลมีอำนาจในการออกคำสั่งให้มีการทำลายทรัพย์ที่ละเมิดสิทธิในทรัพย์สินทางปัญญาในคดีแพ่ง ซึ่งการบัญญัติให้มีมาตรการทำลายในคดีแพ่งดังกล่าวสามารถดำเนินการได้โดยไม่ต้องบัญญัติให้มีการริบทรัพย์สินที่ละเมิดก่อน ดังนั้น ผู้วิจัยจึงเสนอแนะให้แก้ไขพระราชบัญญัติเครื่องหมายการค้า พ.ศ.2534 และพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์พ.ศ.2537 โดยเพิ่มบทบัญญัติกฎหมายระบุให้อำนาจแก่เจ้าของสิทธิในการดำเนินคดีแพ่งแก่ผู้ละเมิดสิทธิที่จะมีคำขอให้ศาลมีคำสั่งให้ทำลายทรัพย์สินที่ละเมิดได้ โดยไม่จำต้องดำเนินคดีอาญาแก่ผู้ละเมิดสิทธิ