วิทยานิพนธ์ฉบับนี้มีวัตถุประสงค์ที่จะศึกษาถึงการกระทำความผิดฐานดูหมิ่นต่อบุคคลซึ่งอยู่ห่างโดยระยะทาง เนื่องจากการกระทำความผิดฐานดูหมิ่นนั้นเป็นการกระทำความผิดอาญา ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 393 ซึ่งเกิดขึ้นได้โดยง่าย และในปัจจุบันได้มีการนำเครื่องมือสื่อสารชนิดต่าง ๆ มาใช้ในการกระทำความผิดในลักษณะที่เป็นการดูหมิ่นผู้อื่น วิธีการวิจัยในวิทยานิพนธ์ฉบับนี้เป็นการวิจัยเชิงเอกสาร โดยศึกษาถึงความหมายของคำที่บัญญัติเอาไว้ในกฎหมาย แนวความคิดและหลักเกณฑ์เกี่ยวกับความผิดฐานดูหมิ่นเปรียบเทียบกับความผิดฐานหมิ่นประมาท ตลอดจนเจตนารมณ์ของกฎหมายที่บัญญัติขึ้นมา ศึกษาถึงประวัติความเป็นมาของการบัญญัติความผิดฐานดูหมิ่นจากเอกสารทางประวัติศาสตร์และศึกษาการบังคับใช้กฎหมายอาญาในประเทศไทยจากเอกสารในปัจจุบัน รวมถึงศึกษาแนวความคิดและหลักเกณฑ์เกี่ยวกับความผิดฐานดูหมิ่นและหมิ่นประมาทในต่างประเทศเปรียบเทียบกับของประเทศไทยแล้ววิเคราะห์การบังคับใช้ประมวลกฎหมายอาญามาตรา 393 กับสภาพการณ์ที่เกิดขึ้นในปัจจุบัน และปัญหาจากการบังคับใช้กฎหมาย ผลการวิจัยพบว่า เมื่อได้วิเคราะห์ถึง แนวความคิด หลักเกณฑ์ ประวัติศาสตร์ความเป็นมา และเจตนารมณ์ของประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 393 แล้ว พบว่าปัญหาที่เกิดขึ้นนั้น มิได้เกิดจากความคลุมเครือไม่เหมาะสมของบทบัญญัติแห่งกฎหมายที่จะนำมาปรับใช้กับการกระทำการดูหมิ่นต่อบุคคลซึ่งอยู่ห่างโดยระยะทาง แต่เป็นปัญหาของการตีความกฎหมายที่ตีความเคร่งครัดจนมิได้นึกถึงเจตนารมณ์อันแท้จริงของกฎหมาย นอกจากปัญหาของการตีความกฎหมายแล้ว ยังมีปัญหาของความเห็นที่แตกต่างกันของนักกฎหมายในการพิจารณาถึงสิ่งที่กฎหมายมุ่งประสงค์จะคุ้มครองหรือคุณธรรมทางกฎหมายของบทบัญญัติแห่งประมวลกฎหมายอาญามาตรา 393 นี้ ดังนั้น ในการแก้ไขปัญหาดังกล่าวสมควรเป็นอย่างยิ่งที่จะต้องตีความกฎหมายตามตัวอักษรและตามเจตนารมณ์ของกฎหมายควบคู่ไปด้วยกัน และพิจารณาว่าสิ่งที่กฎหมายมุ่งประสงค์ที่จะคุ้มครองหรือคุณธรรมทางกฎหมายของความผิดฐานดูหมิ่นตามมาตรา 393 แห่งประมวลกฎหมายอาญานั้น คือ "เกียรติ" ทั้งนี้ เพื่อที่จะสามารถนำกฎหมายที่มีอยู่มาปรับใช้กับลักษณะของการกระทำความผิดที่แปรผันไปตามความเจริญของสังคมได้มากยิ่งขึ้น โดยที่ไม่ต้องมีการแก้ไขกฎหมาย จึงควรตีความกฎหมายตามตัวอักษรและตามเจตนารมณ์ของกฎหมายควบคู่ไปด้วยกัน