การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาระดับความเครียดในงาน ระดับความพึงพอใจใน งานและความสัมพันธ์ระหว่างความเครียดในงานและความพึงพอใจในงานของพยาบาลวิชาชีพที่ที่ ปฏิบัติงานกับผู้ป่วยจิตเวช กลุ่มตัวอย่างเป็นพยาบาลวิชาชีพที่ปฏิบัติงานในโรงพยาบาลจิตเวช ทั่วไป สังกัดกรมสุขภาพจิต กระทรวงสาธารณสุข จำนวน 199 คน ได้จากการสุ่มตัวอย่างแบบชั้น ภูมิ เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยประกอบด้วยแบบวัดความถี่ความเครียดในงานที่ได้ดัดแปลงจาก แบบวัดความเครียดในงานของดอว์กินส์ เดปป์และเซลเลอร์ (Dawking, Depp & Seller, 1985) มีค่าความเชื่อมั่นเท่ากับ 0.91 และแบบวัดความพึงพอใจในงานที่ได้ดัดแปลงจากแบบวัดความ พึงพอใจในงานของขนิษฐา กุลกฤษฎา (2539) มีค่าความเชื่อมั่นเท่ากับ 0.93 สถิติที่ใช้ในการ วิเคราะห์ข้อมูลได้แก่ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐานและค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์ แบบเพียร์สัน ผลการวิเคราะห์ข้อมูล พบว่า 1. พยาบาลวิชาชีพที่ปฏิบัติงานกับผู้ป่วยจิตเวช ส่วนมากมีความเครียดในงานระดับปานกลาง (X=2.98, SD=0.36) โดยมีความเครียดในงานโดยรวมอยู่ในระดับปานกลาง (X=2.92, SD=0.51) และมีความเครียดในงานรายด้านคือทรัพยากรที่จำกัด คุณลักษณะในทางลบของผู้ป่วย การบริหาร/ องค์การความขัดแย้งของบุคลากร การปฏิบัติงานของบุคลากร และการจัดตารางเวลาการปฏิบัติงาน อยู่ในระดับปานกลาง (X=3.33, SD=0.72, X=3.24, SD=0.59, X=2.74, SD=0.64, X=2.63, SD=0.74 และ X=2.56, SD= 0.74 ตามลำดับ) เช่นเดียวกัน 2. พยาบาลวิชาชีพที่ปฏิบัติงานกับผู้ป่วยจิตเวช ส่วนมากมีความพึงพอใจในงานระดับปานกลาง (x=3.26, SD=0.24) โดยมีความพึงพอใจในงานโดยรวมอยู่ในระดับปานกลาง (X=3.61, SD=0.41) และมีความพึงพอใจในงานรายด้านคือ ความต้องการการประสบความสำเร็จ ความต้องการที่จะผูกพัน เกี่ยวข้องกับบุคลอื่นทำให้เกิดความพึงพอใจในงานระดับสูง (X=4.06, SD=3.71, SD=0.45 ตาม ลำดับ) และความต้องการอำนาจในการปฏิบัติงานทำให้เกิดความพึงพอใจในงานระดับปานกลาง (X=3.06, SD=0.49) 3. ความเครียดในงานไม่มีความสัมพันธ์กับความพึงพอใจในงานของพยาบาลวิชาชีพที่ปฏิบัติ กับผู้ป่วยจิตเวช