การศึกษาเชิงพรรณาครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาการรับรู้อันตรายของยาบ้า และการ รับรู้สถานการณ์การใช้ยาบ้าของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนต้นในเขตเทศบาลเมือง จังหวัดลำปาง และศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างจำนวนแหล่งของการได้รับข้อมูลข่าวสารและปัจจัยพื้นฐาน กับการรับรู้อันตรายของยาบ้าของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนต้นที่กำลังศึกษาชั้นมัธยมศึกษา ปีที่ 2 และ 3 โรงเรียนสังกัดกรมสามัญศึกษาที่ตั้งอยู่ในเขตเทศบาลเมืองลำปาง 2 โรง จำนวน 352 คน โดยใช้วิธีสุ่มตัวอย่างแบบง่าย รวบรวมข้อมูลโดยใช้แบบสอบถาม วิเคราะห์ ข้อมูลโดยใช้สถิติเชิงพรรณนา และการทดสอบไค-สแควร์ กลุ่มตัวอย่างมีการรับรู้อันตรายของยาบ้าอยู่ในระดับมากร้อยละ 58.2 ระดับปานกลางร้อยละ 38.4 ระดับน้อยร้อยละ 3.4 ส่วนการรับรู้สถานการณ์การใช้ยาบ้าในโรงเรียนของกลุ่มตัวอย่าง ได้แก่เคยเห็นบุคคลเสพยาบ้า ซึ่งเป็นเพื่อนในโรงเรียน ร้อยละ 14.2 เพื่อนนอกโรงเรียน ร้อยละ 22.4 เคยเห็นการแจกจ่ายยาบ้าในโรงเรียน ร้อยละ 9.7 และเคยเห็นอาการของผู้ เสพยาบ้า ร้อยละ 14.8 ทราบว่ามีการซื้อขายบาบ้าในโรงเรียน ร้อยละ 40.9 และมีความเห็นว่า สถานการณ์การใช้ยาบ้าในโรงเรียนลดลงร้อยละ 32.1 การทดสอบความสัมพันธ์ พบว่า จำนวนแหล่งที่ได้รับข้อมูลข่าวสาร เกรดเฉลี่ย และเขตที่ ตั้งที่พักอาศัย มีความสัมพันธ์กับระดับการรับรู้อันตรายของยาบ้าอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p<.01) การได้รับข้อมูลข่าวสารบ่อยทีสุดจากบุคคลต่างๆ และเพศ มีความสัมพันธ์กับระดับการ รับรู้อันตรายของยาบ้าอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p<.05) โดยมีแนวโน้มว่ากลุ่มตัวอย่างที่ได้รับ ข้อมูลข่าวสารมากแหล่ง มีเกรดเฉลี่ยสูงมีที่พักอาศัยอยู่ในเขตเทศบาล ได้รับข้อมูลข่าวสารน้อยแหล่ง มีเกรดเฉลี่ยต่ำ มีที่พักอาศัยในเขตอื่นๆ ได้รับข้อมูลข่าวสารบ่อยที่สุดจากบุคคลอื่นและเป็น เพศชาย ส่วนระดับการศึกษาและอาชีพของบิดามารดาไม่มีความสัมพันธ์กับระดับการรับรู้ อันตรายของยาบ้า การศึกษาครั้งนี้จะเห็นว่า การใช้สื่อต่างๆ และการได้รับข้อมูลข่าวสารจากครู และบิดา มารดามีอิทธิพลต่อการรับรู้อันตรายของยาบ้าของนักเรียน ดังนั้นโรงเรียนควรร่วมมือกับบิดา มารดา หรือผู้ปกครองในการป้องกันและแก้ไขปัญหาการเสพยาบ้าและยาเสพติดอื่นๆ ของนักเรียน รวมทั้ง ส่งเสริมให้มีกลุ่มเพื่อนและสิ่งแวดล้อมที่ดี