การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาแรงสนับสนุน ทางสังคม ความรู้สึกมีคุณค่าในตนเองและความสัมพันธ์ ระหว่างแรงสนับสนุนทางสังคมกับความรู้สึกมีคุณค่าในตนเอง ของผู้ป่วยธาลัสซีเมียวัยผู้ใหญ่ตอนต้น กลุ่มตัวอย่างที่ศึกษา เป็นผู้ป่วยธาลัสซีเมียวัยผู้ใหญ่ตอนต้นที่มารับการตรวจรักษา ที่คลินิกโรคเลือดผู้ใหญ่ แผนกผู้ป่วยนอก โรงพยาบาลมหาราช นครเชียงใหม่ ระหว่างเดือนสิงหาคมถึงเดือนกันยายน พ.ศ. 2539 จำนวน 60 ราย เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยครั้งนี้เป็น แบบสอบถาม ประกอบด้วยแบบบันทึกข้อมูลส่วนบุคคล แบบวัด แรงสนับสนุนทางสังคมของเนตรนภา คู่พันธวี (2534) ซึ่ง สร้างจากแนวคิดของคอบบ์ร่วมกับแนวคิดของเชฟเฟอร์และ คณะ และแบบวัดความรู้สึกมีคุณค่าในตนเองของผ่องศรี ศรีมรกต (2536) ซึ่งดัดแปลงจากแบบวัดความรู้สึกมีคุณค่าในตนเองของ โรเซนเบอร์ก นำแบบวัดทั้งสองไปหาความเที่ยงตรงด้านเนื้อหา โดยให้ผู้ทรงคุณวุฒิตรวจสอบแล้ว และนำไปหาความเชื่อมั่น โดย ใช้วิธีสัมประสิทธิ์อัลฟาของครอนบาค ได้ค่าความเชื่อมั่นของแบบ วัดแรงสนับสนุนทางสังคมเท่ากับ .87 และแบบวัดความรู้สึกมี คุณค่าในตนเองเท่ากับ .80 การวิเคราะห์ข้อมูล นำข้อมูลส่วนบุคคลมาแจกแจงความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน และหาความสัมพันธ์ ของตัวแปรโดยใช้สัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์ของเพียร์สัน ผลการวิเคราะห์ข้อมูล พบว่า 1. ผู้ป่วยธาลัสซีเมียวัยผู้ใหญ่ตอนต้น ได้รับแรงสนับสนุน ทางสังคมโดยรวมอยู่ในระดับมาก เมื่อพิจารณาแรงสนับสนุนทาง สังคมรายด้าน พบว่า ทุกด้านได้รับแรงสนับสนุนในระดับมากเช่น เดียวกัน แต่ได้รับแรงสนับสนุนด้านการได้รับความช่วยเหลือด้าน การให้ข้อมูลข่าวสารน้อยกว่าด้านอื่นๆ 2. ผู้ป่วยธาลัสซีเมียวัยผู้ใหญ่ตอนต้น มีความรู้สึกมีคุณค่า ในตนเองอยู่ในระดับสูง 3. แรงสนับสนุนทางสังคมมีความสัมพันธ์ทางบวกในระดับ ปานกลาง กับความรู้สึกมีคุณค่าในตนเองอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ ระดับ .001 (r = .5438)