การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาการปฏิบัติการ ใช้น้ำยาทำลายเชื้อในเครื่องมือและอุปกรณ์ทางการแพทย์ของ บุคลากรทางการพยาบาล โรงพยาบาลทั่วไปและโรงพยาบาล ชุมชน จังหวัดระยอง จำนวน 414 คน รวบรวมข้อมูลระหว่าง เดือนพฤษภาคม ถึงเดือนกรกฎาคม 2538 โดยใช้แบบสอบถาม ที่ผู้วิจัยสร้างขึ้น ได้รับแบบสอบถามคืนจากบุคลากรทางการ พยาบาล 378 คน คิดเป็นร้อยละ 91.3 ผลการศึกษาพบว่า บุคลากรทางการพยาบาลส่วนมาก เป็นเพศหญิงคิดเป็นร้อยละ 98.4 มีอายุระหว่าง 20-57 ปี อายุเฉลี่ย 29.8 ปี ปฏิบัติงานในตำแหน่งพยาบาลวิชาชีพร้อยละ 60.1 พยาบาลเทคนิคร้อยละ 38.4 และผู้ช่วยพยาบาลร้อยละ 1.5 ปฏิบัติงานที่โรงพยาบาลทั่วไปร้อยละ 57.7 ที่โรงพยาบาล ชุมชนร้อยละ 42.3 มีประสบการณ์การปฏิบัติงานนาน 1-5 ปี คิดเป็นร้อยละ 51.1 รองลงมาปฏิบัติงานนาน 6-10 ปี คิดเป็น ร้อยละ 23.5 และเคยเข้าร่วมประชุมหรืออบรมวิชาการเกี่ยวกับ การควบคุมการติดเชื้อในโรงพยาบาลคิดเป็นร้อยละ 62.2 บุคลากรทางการพยาบาลมีการปฏิบัติการใช้น้ำยาทำลาย เชื้อในเครื่องมือและอุปกรณ์ทางการแพทย์ถูกต้องทุกครั้ง คิดเป็น ร้อยละ 63.2 ปฏิบัติถูกต้องเป็นบางครั้งร้อยละ 14.2 และปฏิบัติ ไม่ถูกต้องคิดเป็นร้อยละ 22.6 เมื่อพิจารณาเป็นรายด้าน พบว่า บุคลากรทางการพยาบาลปฏิบัติการใช้น้ำยาทำลายเชื้อได้ถูกต้อง ทุกครั้งในด้านการใช้น้ำยาทำลายเชื้อโดยทั่วไปคิดเป็นร้อยละ 67.3 ด้านการผสมน้ำยาทำลายเชื้อคิดเป็นร้อยละ 71.9 ด้าน การเก็บรักษาน้ำยาทำลายเชื้อร้อยละ 73.8 ด้านการเลือกใช้ น้ำยาทำลายเชื้อกับประเภทของเครื่องมือและอุปกรณ์ทางการ แพทย์ร้อยละ 62.2 ด้านการใช้ความเข้มข้นของน้ำยาทำลาย เชื้อร้อยละ 55.7 และในด้านการใช้ระยะเวลาในการทำลาย เชื้อเพียงร้อยละ 54.1 เท่านั้น การศึกษาครั้งนี้แสดงให้เห็นความสำคัญและความจำเป็น ในการให้ความรู้เกี่ยวกับการควบคุมและป้องกันการติดเชื้อใน โรงพยาบาล โดยเฉพาะอย่างยิ่งการปฏิบัติในด้านการใช้ความ เข้มข้นของน้ำยาทำลายเชื้อ และการใช้ระยะเวลาในการทำลาย เชื้อโดยน้ำยาทำลายเชื้อ ควรดำเนินการทั้งในการให้ความรู้ การจัดทำมาตรฐานและคู่มือปฏิบัติที่เหมาะสมเกี่ยวกับการทำ ความสะอาด การทำลายเชื้อตลอดจนมีการนิเทศติดตาม รวม ทั้งการประเมินผลเป็นระยะอย่างสม่ำเสมอ