การศึกษาวิจัยครั้งนี้ มีจุดมุ่งหมายเพื่อศึกษาถึง สภาพ เงื่อนไข เนื้อหา วิธีการจัด และลักษณะของกลุ่ม เป้าหมายที่เข้ารับบริการในกิจกรรมการบริการวิชาการ แก่สังคม วิเคราะห์ปัญหาอุปสรรคต่อการจัดกิจกรรมการ บริการวิชาการแก่สังคมในรูปของการฝึกอบรมระยะสั้น ด้านการจัดทำโครงการ การประสานงาน การมีส่วนร่วมของ กลุ่มเป้าหมาย และกิจกรรมการเรียนการสอน และศึกษาผล ของการบริการวิชาการแก่สังคมที่เกิดขึ้นกับผู้ให้บริการ หรือ อาจารย์ผู้สอนในแง่ของการพัฒนาวิชาการ ผู้วิจัยได้เลือก ศึกษาโครงการฝึกอบรมวิชาชีพหลักสูตรระยะสั้นของสถาบัน เทคโนโลยีราชมงคล วิทยาเขตภาคพายัพ ที่จัดขึ้น ณ โรงเรียน มัธยมประจำอำเภอ อำเภอหนึ่งของจังหวัดเชียงใหม่ ในช่วง วันที่ 4-9 เดือนพฤษภาคม พ.ศ.2535 วิธีการศึกษาใช้การวิจัยทั้งเชิงปริมาณและเชิงคุณภาพ วิธีการเก็บข้อมูล เก็บข้อมูลโดยการสัมภาษณ์ทั้งแบบไม่เป็น ทางการ แบบเป็นทางการ การสังเกตทั้งแบบมีส่วนร่วมและ ไม่มีส่วนร่วม บันทึกภาพถ่ายกิจกรรม การวิเคราะห์สมุดบันทึก ของกลุ่มเป้าหมาย และการสัมภาษณ์แบบลึกโดยใช้แหล่งข้อมูล คือ ผู้บริหาร ผู้รับผิดชอบโครงการ และราษฎรกลุ่มเป้าหมาย จำนวน 65 คน ระยะเวลาที่ใช้ในการเก็บและรวบรวมข้อมูล ใช้เวลา 1 ปี 6 เดือน การวิเคราะห์ข้อมูลใช้วิธีการจำแนก ข้อมูลอิงกรอบแนวคิดทฤษฎี และจำแนกข้อมูลตามปรากฎการณ์ นำเสนอผลการวิเคราะห์ด้วยการบรรยายเชิงวิเคราะห์ ประกอบกับแผนภูมิและตาราง ผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้ การบริการวิชาการแก่สังคมของสถาบันอุดมศึกษา จัดขึ้น ตามภารกิจหลักในวัตถุประสงค์ของการจัดตั้งสถาบันอุดมศึกษา โดยผู้บริหารมีส่วนผลักดันในการจัดกิจกรรมการบริการวิชาการ แก่สังคมมากที่สุด โดยเน้นเนื้อหาเกี่ยวกับวิชาชีพเป็นส่วนใหญ่ การบริการวิชาการแก่สังคมมีทั้งการรับเชิญเป็นวิทยากร และ การจัดทำเป็นโครงการบริการวิชาการ กลุ่มเป้าหมายมีทั้ง บุคคลในระบบการศึกษา เช่น คณาจารย์ เจ้าหน้าที่ และ นักศึกษา และประชาชนนอกระบบการศึกษา ปัญหาอุปสรรคที่เกิดขึ้นในกิจกรรมการบริการวิชาการ แก่สังคม ส่วนมากเป็นเรื่องที่เกี่ยวกับการเบิกจ่ายงบประมาณ ยุ่งยาก กิจกรรมการเรียนการสอนที่ใช้ในการฝึกอบรมยังไม่ เหมาะสม มีการเปลี่ยนแปลงกิจกรรมการเรียนการสอน สื่อ และอุปกรณ์การเรียนการสอนไม่เพียงพอ และบทบาทผู้สอน และวิธีสอนไม่เหมาะสม ส่วนผลที่เกิดขึ้นต่อผู้สอนหรือวิทยากร คือ ความภาคภูมิใจที่ได้ช่วยเหลือสังคม อีกทั้งได้นำประสบการณ์ ที่ได้จากการฝึกอบรมไปประยุกต์ใช้กับการเรียนการสอนใน ชั้นเรียนปกติ เช่น การใช้ผู้เรียนสอนผู้เรียน การใช้ทักษะ ชาวบ้านทดแทนวิธีการสมัยใหม่ และการพัฒนาตนเองโดยการ ค้นคว้าหาความรู้ใหม่เพิ่มเติม