การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลการให้ คำปรึกษาเชิงจิตวิทยาแบบกลุ่ม ที่มีต่อการเห็นคุณค่าในตนเอง ของเยาวชนในสถานพินิจและคุ้มครองเด็กและเยาวชน จังหวัด เชียงใหม่ กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัยในครั้งนี้คือเยาวชนที่ กำลังศึกษาอยู่ในระดับชั้นมัธยมต้น โรงเรียนผู้ใหญ่แม่สา สถานพินิจและคุ้มครองเด็กและเยาวชน จังหวัดเชียงใหม่ ภาคการศึกษาที่ 2 ปีการศึกษา 2539 จำนวน 24 คน โดย แบ่งออกเป็น 2 กลุ่ม ด้วยวิธีการสุ่มอย่างง่ายเป็นกลุ่มทดลอง 12 คน กลุ่มควบคุม 12 คน กลุ่มทดลองได้รับการให้คำปรึกษา เชิงจิตวิทยาแบบกลุ่ม จำนวน 12 ครั้งๆ ละ 1-1 1/2 ชั่วโมง ติดต่อกัน เป็นเวลา 6 สัปดาห์ โดยผู้วิจัยเป็นผู้นำกลุ่ม ส่วน กลุ่มควบคุมให้ดำเนินชีวิตตามปกติ การวิจัยเป็นการวิจัยเชิง ทดลองแบบมีกลุ่มควบคุมทดสอบก่อนและหลังการทดลอง เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยได้แก่ 1. แบบวัดการเห็นคุณค่าใน ตนเอง ซึ่งนาตยา วงศ์หลีกภัย (2532) แปลและดัดแปลงมา จากแบบวัดการเห็นคุณค่าในตนเองของคูเปอร์สมิทฉบับผู้ใหญ่ (คูเปอร์สมิธ, 1984) 2. โปรแกรมการให้คำปรึกษาเชิงจิต วิทยาแบบกลุ่ม 3. แบบประเมินผลการเข้าร่วมการให้คำปรึกษา จิตวิทยาแบบกลุ่ม การวิเคราะห์ข้อมูลใช้วิธีการของวิลคอกซัน (The Wilcoxon Matched-Pairs Signed Ranks Test) ทดสอบ ความแตกต่างของคะแนนการเห็นคุณค่าในตนเองก่อนและหลังการ ทดลอง และระยะติดตามผล ส่วนการวิเคราะห์ความแตกต่างของ คะแนนที่เปลี่ยนแปลงระหว่างกลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุมใช้วิธีการ ของแมนวิทนีย์ยู (The Mann-whitney U Test) ผลการวิจัยพบว่า 1. ภายหลังการทดลองเยาวชนที่เข้าร่วมการให้คำปรึกษา เชิงจิตวิทยาแบบกลุ่ม มีการเห็นคุณค่าในตนเองไม่แตกต่างกว่า ก่อนการให้คำปรึกษาเชิงจิตวิทยาแบบกลุ่ม 2. ภายหลังการทดลองเยาวชนที่เข้าร่วมการให้คำปรึกษา เชิงจิตวิทยาแบบกลุ่ม มีการเห็นคุณค่าในตนเองไม่แตกต่างจาก เยาวชนที่ไม่ได้เข้าร่วมการให้คำปรึกษาเชิงจิตวิทยาแบบกลุ่ม 3. เยาวชนกลุ่มทดลองที่เข้าร่วมการให้คำปรึกษาเชิง จิตวิทยาแบบกลุ่ม มีการเปลี่ยนแปลงของคะแนนการเห็นคุณค่าใน ตนเอง (gained-score) สูงกว่ากลุ่มควบคุมอย่างมีนัยสำคัญ ทางสถิติที่ระดับ .05 4. เยาวชนกลุ่มทดลองที่เข้าร่วมการให้คำปรึกษาเชิง จิตวิทยาแบบกลุ่ม มีการเห็นคุณค่าในตนเอง ในระยะติดตามผล (ภายหลังการทดลอง 1 เดือน) สูงกว่าในระยะหลังการทดลอง อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 5. เยาวชนกลุ่มทดลองที่เข้าร่วมการให้คำปรึกษาเชิง จิตวิทยาแบบกลุ่ม มีการเปลี่ยนแปลงของคะแนนการเห็นคุณค่าใน ตนเอง (gained-score) ระหว่างระยะติดตามผล (ภายหลัง การทดลอง 1 เดือน) กับระยะหลังการทดลองสูงกว่ากลุ่มควบคุม อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01