การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อเปรียบเทียบผลของการระลึก ถึงความหลังอย่างมีรูปแบบต่อความรู้สึกมีคุณค่าในตนเองและความหวังของผู้สูงอายุ โรคหลอดเลือดหัวใจตีบ กลุ่มตัวอย่างเป็นผู้สูงอายุโรคหลอดเลือดหัวใจตีบ ซึ่งมารับบริการที่แผนกผู้ป่วยนอกโรงพยาบาลชลบุรีมีภูมิลำเนาอยู่ในเขตอำเภอเมือง จำนวน 15 คน กลุ่มตัวอย่างได้รับการระลึกถึงความหลังอย่างมีรูปแบบ ที่บ้าน เครื่องมือที่ใช้ในการรวบรวมข้อมูล ประกอบด้วย แบบสัมภาษณ์ข้อมูลส่วนบุคคล แบบประเมินความรู้สึกมีคุณค่าในตนเอง ของโรเซนเบิร์ก (Rosenberg, 1965) ซึ่งแปลและดัดแปลงโดยเยาวลักษณ์มหาสิทธิวัฒน์ (2529) และแบบประเมินความหวัง ของเฮิร์ท (Herth, 1992) ที่แปลและดัดแปลงโดยจันทนา เตชะคฤห (2540) ผู้วิจัยได้นำแบบประเมินทั้ง 2 ชุดไปทดลองใช้ และหาค่าสัมประสิทธิอัลฟาของ ครอนบาดได้ค่าความเที่ยงเท่ากับ .83 และ .79 ตามลำดับ วิเคราะห์ข้อมูล โดยหาค่าความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน การวิเคราะห์ความ แปรปรวนแบบวัดซำ้ (Repeated measures analysis of variance) และ การเปรียบเทียบเชิงพหุคูณแบบบอลเฟอร์โรนี (Bonferroni) ~bผลการวิจัยพบว่า~b ผู้สูงอายุโรคหลอดเลือดหัวใจตีบ มีค่าเฉลี่ยของคะแนนความรู้สึกมีคุณค่า ในตนเอง ระยะก่อนการทดลอง กับระยะหลังการทดลองเสร็จสิ้นทันที และระยะ ก่อนการทดลอง กับระยะหลังการทดลองเสร็จสิ้น 2 สัปดาห์ แตกต่างกันอย่าง มีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 โดยมีค่าเฉลี่ยของคะแนนความรู้สึกมีคุณค่า ในตนเอง ระยะหลังการทดลองเสร็จสิ้นทันที และระยะหลังการทดลองเสร็จสิ้น 2 สัปดาห์ สูงกว่าระยะก่อนการทดลอง และพบว่าผู้สูงอายุโรคหลอดเลือดหัวใจตีบ มีค่าเฉลี่ยของคะแนนความหวัง ระยะก่อนการทดลอง กับระยะหลังการทดลอง เสร็จสิ้นทันที และระยะก่อนการทดลอง กับระยะหลังการทดลองเสร็จสิ้น 2 สัปดาห์ แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 โดยมีค่าเฉลี่ยของคะแนนความหวัง ระยะหลังการทดลองเสร็จสิ้นทันที และระยะหลังการทดลองเสร็จสิ้น 2 สัปดาห์ สูงกว่าระยะก่อนการทดลอง เช่นกัน