การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงทดลอง (experimental research) มีจุดมุ่งหมายเพื่อศึกษาเปรียบเทียบผลของการฝึกสมาธิแบบอานาปานสติกับการให้ คำปรึกษาแบบพิจารณาเหตุผลและอารมณ์ ต่อภาวะซึมเศร้าของนักเรียนชั้นประถม ศึกษาปีที่ 5 โรงเรียนอนุบาลชลบุรี จังหวัดชลบุรี กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการ ศึกษาครั้งนี้เป็นนักเรียนที่มีคะแนนจากแบบวัดภาวะซึมเศร้าในเด็ก ซีดีไอ (CDI) ตั้งแต่คะแนนที่ 15-21 จำนวนทั้งหมด 74 ราย แล้วสุ่มอย่างง่ายได้กลุ่มตัวอย่าง จำนวน 21 ราย แล้วใช้วิธีการสุ่มอย่างง่ายเข้ากลุ่ม 3 กลุ่ม ๆ ละ 7 คน คือ 1. กลุ่มการให้คำปรึกษา แบบพิจารณาเหตุผลและอารมณ์ 2. กลุ่มฝึกสมาธิแบบ อานาปานสติแบบอานาปานสติ,และ 3. กลุ่มควบคุม แต่ละกลุ่มได้รับการฝึกโปรแกรมละ 12 ครั้ง ครั้งละ 45 นาที ทุกวันจันทร์-วันศุกร์ เป็นเวลา 12 วันการเก็บ ข้อมูลแบ่งเป็น 3 ระยะคือ ระยะก่อนการทดลอง ระยะหลังการทดลอง และระยะ ติดตามผล การวิเคราะห์ข้อมูลเป็นการวิเคราะห์ความแปรปรวน แบบวัดซ้ำ (two-way analysis of variance : repeated measured) และทดสอบความแตกต่างด้วยวิธีทดสอบ รายคู่แบบนิวแมน-คูลล์ (Newman-Keuls procedure) ~bผลการศึกษาพบว่า~b มีปฏิสัมพันธ์ระหว่างวิธีลดภาวะซึมเศร้ากับระยะ ของการทดสอบอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 นักเรียนในกลุ่มที่ได้รับการ ให้คำปรึกษาแบบพิจารณาเหตุผลและอารมณ์มีภาวะซึมเศร้าลดลงต่ำกว่ากลุ่มควบคุม อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ทั้งในระยะการทดลอง และระยะติดตามผล ส่วนกลุ่มที่ได้รับการฝึกสมาธิแบบอานาปานสติมีภาวะซึมเศร้าลดต่ำลงกว่ากลุ่ม ควบคุมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ในระยะติดตามผลเพียงระยะเดียว และ พบว่าภาวะซึมเศร้าในระยะติดตามผลลดต่ำลงมากกว่าระยะหลังการทดลองอย่าง มีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05