การศึกษานี้เป็นการศึกษาเชิงวิเคราะห์ ณ จุดเวลาใดเวลาหนึ่ง มีวัตถุประสงค์เพื่อหาอัตราชุกและปัจจัยที่เกี่ยวข้องกับกลุ่มอาการป่วยเหตุอาคารของเจ้าหน้าที่ที่ปฏิบัติงานในอาคารของโรงพยาบาล โดยใช้ระดับก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์เป็นตัวชี้วัดสภาพการระบายอากาศ กลุ่มศึกษา คือเจ้าหน้าที่ที่ปฏิบัติงานในอาคารที่มีการระบายอากาศไม่เพียงพอ(มีก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์ในอาคาร 800 ppm. ขึ้นไป) และกลุ่มเปรียบเทียบคือเจ้าหน้าที่ที่ปฏิบัติงานอยู่ในอาคารที่มีการระบายอากาศเพียงพอ (มีก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์ในอาคารต่ำกว่า 700 ppm.) ทำการเก็บข้อมูลในโรงพยาบาลสังกัดรัฐบาล จำนวน 9 แห่ง ในเขตพื้นที่ภาคกลางโดยใช้แบบสอบถาม และตรวจวัดระดับคุณภาพอากาศ (ก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์ ก๊าซคาร์บอนมอนนอกไซด์ ความชื้นสัมพัทธ์ อุณหภูมิ สารระเหยอินทรีย์ ฝุ่นละอองขนาดเล็ก เชื้อราเชื้อแบคทีเรีย ก๊าซไนโตรเจนไดออกไซด์ และ ก๊าซโอโซน) โดยใช้เครื่องมือทางสุขศาสตร์อุตสาหกรรม แจกแบบสอบถามไปจำนวน 1,800 ฉบับ ตอบกลับ 1,500 ฉบับ มีอัตราการตอบกลับทั้งหมดคิดเป็นร้อยละ 83.3 ผลการศึกษาพบว่าอัตราชุกของกลุ่มอาการป่วยเหตุอาคาร ในกลุ่มศึกษา คิดเป็นร้อยละ 25.82(ความเชื่อมั่นที่ร้อยละ 95 = 22.92 - 28.71) ในกลุ่มเปรียบเทียบคิดเป็นร้อยละ 26.31(22.64 - 29.97) ซึ่งไม่แตกต่างกัน กลุ่มอาการที่พบมากที่สุดคือกลุ่มอาการทางตาคิดเป็นร้อยละ 17.94 (15.42 - 20.45) เมื่อวิเคราะห์ด้วย Multiple logistic regression พบว่าปัจจัยที่เกี่ยวข้องกับกลุ่มอาการป่วยเหตุอาคารได้แก่ ปริมาณฝุ่นในอาคารที่มากกว่า 0.1 mg/m('3) อัตราเสี่ยงเท่ากับ 1.62 (ความเชื่อมั่นที่ร้อยละ 95 = 1.24-2.11) จำนวนวันทำงานที่มากกว่า 5 วันต่อสัปดาห์อัตราเสี่ยงเท่ากับ 1.48 (1.14-1.93) การใช้พรินเตอร์ อัตราเสี่ยงเท่ากับ 1.54 (1.18-2.01)ความคิดว่าที่ทำงานมีการระบายอากาศไม่ดี อัตราเสี่ยงเท่ากับ 1.46 (1.13-1.87) สกปรกอัตราเสี่ยงเท่ากับ 2.09 (1.55-2.81) และมีเสียงดังรบกวน อัตราเสี่ยงเท่ากับ 1.34 (1.01-1.79) โดยสรุป จากการศึกษาครั้งนี้ ไม่พบความสัมพันธ์ระหว่างสภาพการระบายอากาศที่ไม่เพียงพอกับกลุ่มอาคารป่วยเหตุอาคาร แต่อย่างไรก็ตาม อัตราชุกของกลุ่มอาการป่วยเหตุอาคารที่พบอยู่ในช่วงร้อยละ 25 - 26 ซึ่งใกล้เคียงกับที่องค์การอนามัยโลกกำหนดไว้ว่าเป็นระดับที่ทำให้เกิดปัญหาได้ ดังนั้นผู้บริหารที่เกี่ยวข้องควรให้ความสนใจในการแก้ไขปัญหาดังกล่าว