การวิจัยเรื่องนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาเปรียบเทียบและพัฒนาโปรแกรมการฝึกสำหรับการปรับปรุงจุดเริ่มล้าในนักกีฬาฟุตบอล กลุ่มตัวอย่างเป็นนักกีฬาฟุตบอลชายทีมจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ทำการเลือกลุ่มตัวอย่างแบบเฉพาะเจาะจง (Purposive randomsampling) ได้กลุ่มตัวอย่าง คือ นักกีฬาฟุตบอลชายทีมจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย จำนวน30 คน มีอายุระหว่าง 18-25 ปี แล้วทำการสุ่มอย่างง่าย (Random sampling) เพื่อเลือกกลุ่มตัวอย่างจำนวน 20 คนแล้วจัดกลุ่มตัวอย่างเป็น 2 กลุ่มๆ ละ 10 คน เพื่อเลือกแบบฝึกดังนี้ กลุ่มควบคุมฝึกตามโปรแกรมการฝึกของนักกีฬาฟุตบอลทีมจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยในแต่ละวัน กลุ่มทดลองฝึกตามโปรแกรมการฝึกเพื่อปรับปรุงจุดเริ่มล้าใช้เวลา 2 วัน/สัปดาห์คือ วันจันทร์ และวันพฤหัสบดี แล้วฝึกตามแบบการฝึกของนักกีฬาฟุตบอลทีมจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยซึ่งกลุ่มตัวอย่างทั้ง 2 กลุ่ม ได้รับการทดสอบจุดเริ่มล้า ก่อนการทดลอง ภายหลังการทดลองสัปดาห์ที่ 4 และสัปดาห์ที่ 8 นำข้อมูลที่ได้มาวิเคราะห์โดยใช้โปรแกรมสำเร็จรูป SPSSหาค่าเฉลี่ยและส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ทดสอบค่า "ที" (t-test) ระหว่างกลุ่ม ก่อนการทดลองหลังการทดลองสัปดาห์ที่ 4 และหลังการทดลองสัปดาห์ที่ 8 และวิเคราะห์ความแปรปรวนทางเดียวแบบวัดซ้ำ (One - Way Analysis of Variance with repeated measures) โดยถ้าพบความแตกต่างให้เปรียบเทียบค่าเฉลี่ยเป็นรายคู่ โดยวิธีตูกี (เอ) โดยทดสอบความมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05ผลการวิจัยพบว่า 1. หลังการทดลองสัปดาห์ที่ 4 และหลังการทดลองสัปดาห์ที่ 8 กลุ่มที่ใช้โปรแกรมการฝึกเพื่อปรับปรุงจุดเริ่มล้าและกลุ่มที่ใช้โปรแกรมการฝึกของผู้ฝึกสอน มีค่าเฉลี่ยอัตราการเต้นของหัวใจที่จุดเริ่มล้า มีความแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 2. วิเคราะห์ความแปรปรวนทางเดียวแบบวัดซ้ำระหว่างก่อนการทดลอง หลังการทดลองสัปดาห์ที่ 4 และหลังการทดลองสัปดาห์ที่ 8 ของกลุ่มที่ใช้โปรแกรมการฝึกเพื่อปรับปรุงจุดเริ่มล้า มีค่าเฉลี่ยอัตราการเต้นของหัวใจที่จุดเริ่มล้า แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 3. วิเคราะห์ความแปรปรวนทางเดียวแบบวัดซ้ำระหว่างก่อนการทดลอง หลังการทดลองสัปดาห์ที่ 4 และหลังการทดลองสัปดาห์ที่ 8 ของกลุ่มที่ใช้โปรแกรมการฝึกของผู้ฝึกสอนมีค่าเฉลี่ยอัตราการเต้นของหัวใจที่จุดเริ่มล้า แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05