การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาสาเหตุการตกเป็นเหยื่อข่มขืนและพฤติกรรมการป้องกันตนเองจากการตกเป็นเหยื่อข่มขืนของวัยรุ่นหญิง เพื่อใช้เป็นแนวทางในการส่งเสริมมาตรการการป้องกันภัยข่มขืนของวัยรุ่นหญิงต่อไป โดยศึกษาจากกลุ่มตัวอย่างวัยรุ่นหญิงในสยามสแควร์ แบ่งการเก็บรวบรวมข้อมูลออกเป็น 2 ส่วน ได้แก่ เก็บรวบรวมข้อมูลโดยใช้แบบสอบถามจำนวน 200 คน และจากการสัมภาษณ์ จำนวน 7 คน วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้โปรแกรมสถิติสำเร็จรูป SPSS สถิติที่ใช้คือ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐานการทดสอบสมมติฐานด้วยวิธี t-test และ One-Way Anova ผลการศึกษาพบว่า พฤติกรรมการป้องกันตนเองจากการตกเป็นเหยื่อข่มขืนของวัยรุ่นหญิงในสยามแสควร์ อยู่ในระดับปฏิบัติมาก โดยวัยรุ่นหญิงในสยามสแควร์ที่อยู่ในช่วงเวลาที่เสี่ยงต่อการตกเป็นเหยื่อข่มขืนกระทำชำเราแตกต่างกัน จะมีพฤติกรรมการป้องกันตนเองจากการถูกข่มขืนกระทำชำเราไม่แตกต่างกัน ส่วนวัยรุ่นหญิงในสยามสแควร์ที่อยู่ในสถานที่เสี่ยงต่การตกเป็นเหยื่อข่มขืนกระทำชำเราแตกต่างกัน จะมีพฤติกรรมการป้องกันตนเองจากการถูกข่มขืนกระทำชำเราแตกต่างกัน การที่วัยรุ่นหญิงอยู่ในสถานที่เปลี่ยวจะมีพฤติกรรมการป้องกันตนเองจากการถูกข่มขืนกระทำชำเราสูงกว่าวัยรุ่นหญิงที่อยู่ในบ้านของคนใกล้ชิดวัยรุ่นหญิงในสยามสแควร์ที่อยู่ในสถานการณ์ที่เสี่ยงต่อการตกเป็นเหยื่อข่มขืนกระทำชำเราแตกต่างกัน จะมีพฤติกรรมการป้องกันตนเองจากการถูกข่มขืนกระทำชำเราไม่แตกต่างกันและวัยรุ่นหญิงในสยามสแควร์ที่มีความรู้เรื่องการตกเป็นเหยื่อข่มขืนกระทำชำเราแตกต่างกันจะมีพฤติกรรมการป้องกันตนเองจากการถูกข่มขืนกระทำชำเราไม่แตกต่างกัน