วิทยานิพนธ์นี้มีวัตถุประสงค์ที่จะประเมินประสิทธิผลของโครงการอบรมทักษะการใช้ชีวิตซึ่งใช้แนวทางสิทธิเป็นฐานในการอบรมเยาวชนนอกโรงเรียน ในประเทศพม่าได้ทำให้ผู้รับการอบรมได้รับความรู้เกี่ยวกับการป้องกันตนเองจากการติดเชื้อ เอชไอวี/เอดส์ ตลอดจนมีทัศนคติ และพฤติกรรมเหมาะสมกับการนั้นเพียงใด สมมติฐานมีว่า การอบรมโดยใช้แนวทางสิทธิไม่มีประสิทธิผลในการช่วยให้เยาวชนในประเทศพม่าสร้างศักยภาพในการป้องกันตนเองจากการติดเชื้อ เอชไอวี/เอดส์ เพราะ 1) สภาพสังคมและเศรษฐกิจที่เป็นอยู่ไม่เอื้ออำนวยแก่การใช้แนวทางสิทธิ 2) ชุมชนไม่เกื้อหนุนให้เยาวชนใช้สิทธิของตนในการป้องกันการติดเชื้อ และ 3) บิดามารดาและเยาวชนเองไม่ได้รับข้อมูลที่เพียงพอหรือเหมาะสมแก่การทำให้สิทธิในการได้รับการรักษาพยาบาล การศึกษาการป้องกันและการมีส่วนร่วมเป็นจริง เพราะการส่งเสริมการรับรู้มีอยู่อย่างจำกัดและวิธีการอบรมไม่มีประสิทธิผล นอกเหนือจากการวิจัยเอกสารแนวคิดทฤษฎีและข้อมูลพื้นฐานได้ทำการวิจัยภาคสนามที่อำเภอจีมินไดน ในจังหวัดย่างกุ้ง และอำเภอเธอทน ในรัฐมอญในประเทศพม่า โดยได้ทำการสัมภาษณ์โดยใช้รายการคำถามปลายเปิดและการอภิปรายกลุ่มเยาวชนนอกโรงเรียนทั้งที่ได้รับการอบรมและไม่ได้รับการอบรม ในทั้งสองพื้นที่ และได้นำผลมาเปรียบเทียบกันเพื่อให้ได้ทราบถึงความเปราะบางของเยาวชนต่อการติดเชื้อเอชไอวี/เอดส์ ความรู้เกี่ยวกับการติดเชื้อและการป้องกันการติดเชื้อ รวมทั้งทัศนคติและพฤติกรรมของเขาที่เกี่ยวกับการนั้น รวมทั้งเหตุแห่งความแตกต่าง การศึกษาพบว่า โครงการอบรมมีประสิทธิผลในระดับที่เยาวชนได้รับความรู้พอสมควรเกี่ยวกับติดเชื้อและการป้องกันการติดเชื้อเอชไอวี/เอดส์ และมีความตระหนักในสิทธิของตนในการที่จะได้รับความรู้นั้น นอกจากนี้โครงการอบรมยังได้เพิ่มความสามารถในการควบคุมตนเองการนับถือตนเอง และความมั่นใจในตนเอง ทั้งหมดรวมกันเป็นการสร้างพลังอำนาจในระดับที่ยังไม่ถึงกับจะเรียกร้องให้ทางราชการปรับปรุงสภาพแวดล้อมทางเศรษฐฏิจและสังคมซึ่งทำให้เขาเสี่ยงต่อการติดเชื้อ การจัดตั้งเครือข่ายในหมู่ผู้อาวุโสในชุมชนได้ช่วยให้เยาวชนบางส่วนได้รับความรู้เกี่ยวกับการป้องกันการติดเชื้อ หากแต่ว่าไม่สามารถสร้างสภาพแวดล้อมที่ปลอดภัยและเอื้ออำนวยแก่การไม่ติดเชื้อได้เพราะบิดามารดาบางคนไม่ยอมให้บุตรของตนเข้ารับการอบรมด้วยเหตุที่ต้องการใช้แรงงานของเยาวชนช่วยจุนเจือฐานะของครอบครัวที่ยากจนผลของการเปรียบเทียบสองสถานที่แสดงให้เห็นว่า ทั้งความแตกต่างในฐานะทางเศรษฐกิจและค่านิยมทางสังคมเป็นปัจจัยทำให้มีความแตกต่างในความสามารถของเยาวชนในการได้รับและใช้ความรู้จากการอบรม นอกจากนี้มีข้อเสนอแนะหลายประการเกี่ยวกับการเข้าถึงบริการที่จำเป็นและวิธีการเพิ่มความสนับสนุนจากผู้ปกครอง