วิทยานิพนธ์นี้ศึกษาเปรียบเทียบลักษณะเฉพาะและคุณสมบัติการเร่งปฏิกิริยาของตัวเร่งปฏิกิริยาแพลเลเดียมบนตัวรองรับซิลิกาชนิดต่างๆ ในเทอมของความว่องไวของการเกิดปฏิกิริยาไฮโดรจิเนชันในวัฏภาคของเหลวของฟีนิลอะเซทิลีน การเลือกเกิดของสไตรีนและการเสื่อมสภาพของตัวเร่งปฏิกิริยา โดยที่ตัวเร่งปฏิกิริยาจะถูกเตรียมโดยใช้ 2 วิธีคือ การแลกเปลี่ยนประจุและการเคลือบฝัง พบว่าการเตรียมตัวเร่งปฏิกิริยาด้วยวิธีแลกเปลี่ยนประจุโดยใช้ซิลิกาที่เตรียมด้วยวิธีโซล-เจล เกิดสารประกอบแพลเลเดียมซิลิไซด์จากการศึกษาคุณสมบัติการเร่งปฏิกิริยาและการเลือกเกิดของตัวเร่งปฏิกิริยาพบว่า ตัวเร่งปฏิกิริยาแพลเลเดียมที่อยู่บนตัวรองรับซิลิกาที่เตรียมด้วยวิธีโซล-เจลจะให้ประสิทธิภาพดีกว่าตัวเร่งปฏิกิริยาที่อยู่บนตัวรองรับซิลิกา (commercial) และตัวเร่งปฏิกิริยาแพลเลเดียมซิลิไซด์มีประสิทธิภาพสูงสุด นอกจากนี้ได้ศึกษาผลของตัวทำละลายที่มีต่อปฏิกิริยาไฮโดรจิเนชันในวัฏภาคของเหลว โดยใช้ไซโคลเฮกซีนเป็นสารตั้งต้น ตัวทำละลายที่มีต่อปฏิกิริยาไฮโดรจิเนชันในวัฏภาคของเหลว โดยใช้ไซโคลเฮกซีนเป็นสารตั้งต้น ตัวทำละลายอินทรีย์ที่นำมาใช้ในการศึกษาคือ เบนซีน เฮปทานอล นอร์มอลเมทิลไพโรริโดน (NMP)รวมทั้งคาร์บอนไดออกไซด์ที่สภาวะเหนือวิกฤต (supercritical CO(,2)) ในกรณีที่ใช้ตัวทำละลายอินทรีย์ความว่องไวในการเกิดปฏิกิริยาจะขึ้นกับความมีขั้วของตัวทำละลาย โดยตัวทำละลายที่มีความมีขั้วสูงจะมีความว่องไวในการเกิดปฏิกิริยาต่ำ และการใช้คาร์บอนไดออกไซด์ที่สภาวะเหนือวิกฤต (supercritical CO(,2)) จะเพิ่มความสามารถในการละลายของก๊าซไฮโดรเจนในสารตั้งต้นเป็นผลให้ความว่องไวในการเกิดปฏิกิริยาเพิ่มขึ้น การเสื่อมสภาพของตัวเร่งปฏิกิริยาเนื่องจากการรวมตัวกันและการชะล้างของแพลเลเดียมมีค่าใกล้เคียงกันทั้งในกรณีของตัวทำละลายอินทรีย์และคาร์บอนไดออกไซด์ที่สภาวะเหนือวิกฤต (supercritical CO(,2))