การวิจัยนี้ได้ทำการพัฒนาวิธีการและประยุกต์ใช้เทคนิคสำหรับการวิเคราะห์หาปริมาณเรเดียม-226 ในดิน ณ พื้นที่จริง โดยทำการวัดรังสีแกมมาที่พลังงาน186 กิโลอีเล็ก-ตรอนโวลต์ ที่เกิดจากการสลายตัวของเรเดียม-226 โดยตรง โดยใช้หัววัดรังสีเจอร์มาเนียมบริสุทธิ์สูงที่มีประสิทธิภาพสัมพัทธ์ 10% ร่วมกับเครื่องวิเคราะห์สัญญาณชนิดหลายช่องชนิดเคลื่อนย้ายได้ และมีกำบังรังสีทำด้วยตะกั่ววางรอบนอกของหัววัดซึ่งหัววัดรังสีจะอยู่ห่างจากผิวหน้าของดินเป็นระยะ 3 เซนติเมตร ทำการวัดรังสีแกมมาที่พลังงาน 186 กิโลอิเล็กตรอนโวลต์ ใช้เวลาในการวัดประมาณ 2000-3600 วินาที ในการหาค่าปรับแก้การดูดกลืนตัวเองของรังสีแกมมาในดินนั้นได้ทำการวัดรังสีแกมมาพลังงาน186 กิโลอิเล็กตรอนโวลต์ จากต้นกำเนิดรังสีเรเดียม-226 ที่ฝังอยู่ในดิน และท้ายที่สุดได้ทำการทดลองวัดรังสีในภาคสนามใน 7 พื้นที่ด้วยกันคือ บริเวณสนามด้านหน้าภาควิชานิวเคลียร์เทคโนโลยีจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย พื้นที่ในจังหวัดกำแพงเพชร 2 แห่ง พื้นที่ในจังหวัดชลบุรี 2 แห่ง พื้นที่ในจังหวัดนครปฐม 2 แห่ง โดยความแรงรังสีจำเพาะของเรเดียม-226 ที่วัดได้มีค่าเท่ากับ 1.37-2.4 พิโคคูรีต่อกรัม ซึ่งมีค่าใกล้เคียงกับผลวิเคราะห์ในห้องปฏิบัติการของดินตัวอย่างที่เก็บจากพื้นที่เดียว โดยขีดจำกัดของการวัดเรเดียม-226 ในดินอยู่ที่ 2 พิโคคูรีต่อกรัม