การศึกษาการพัฒนาแบบจำลองคุณภาพอากาศสำหรับสภาวะลมสงบในเขตกรุงเทพมหานครแบ่งออกเป็น 3 ส่วน ได้แก่ การศึกษาสภาพการเกิดลมสงบในบริเวณพื้นที่ศึกษา การศึกษาลักษณะการกระจายตัวของอากาศในสภาวะลมสงบ และการพัฒนาแบบจำลองคุณภาพอากาศสำหรับลมสงบ โดยผลการศึกษาความเร็วลมเฉลี่ยในปี พ.ศ. 2540-2546 พบว่าความถี่ของการเกิดลมสงบสูงถึงร้อยละ 42.86 สำหรับพื้นที่ในเขตกรุงเทพมหานคร (สถานีตรวจอากาศเฉลิมพระเกียรติกรุงเทพฯ)ที่มีความขรุขระของพื้นผิวสูง ส่วนพื้นที่ที่มีลักษณะโล่งกว้าง (สถานีอุตุนิยมวิทยาขนส่งดอนเมือง)พบสภาวะลมสงบเพียงร้อยละ 7.08 โดยพบว่าลมสงบเกิดในเวลากลางคืนมากกว่าในเวลากลางวันนอกจากนี้ในสภาวะลมสงบนั้นก่อให้เกิดปัญหามากกว่าในสภาวะที่ความเร็วลมสูง เนื่องจากพบว่าเมื่อเกิดสภาวะลมสงบความเข้มข้นของคาร์บอนมอนอกไซด์จะมีค่าสูงกว่าในสภาวะที่ความเร็วลมสูง สำหรับการศึกษาลักษณะการกระจายตัวของอากาศในสภาวะลมสงบพบว่า เมื่อเกิดสภาวะลมสงบอากาศที่มีอุณหภูมิสูงกว่าบรรยากาศโดยรอบ จะมีการเคลื่อนที่แบบ Adiabaticcooling process ซึ่งพบว่าห้องที่มีขนาดกว้าง 5 เมตร ยาว 5 เมตร และสูง 3 เมตร(75 ลูกบาศก์เมตร) ใช้เวลา 50 นาที ในการที่ควันกระจายไปทั่วห้อง และมีความเข้มข้นใกล้เคียงกันทั้งห้อง ซึ่งการกระจายตัวในลักษณะดังกล่าวสอดคล้องตามสมมติฐานของ Boxmodel ส่วนการวิเคราะห์องค์ประกอบของลมพบว่า สัดส่วนระหว่างการเคลื่อนที่ของลมในแนวระนาบ(u, v) กับการเคลื่อนที่ของลมในแนวดิ่ง (w) ในสภาวะลมสงบ มีค่าเท่ากับ 1.105 และ1.059 สำหรับในฤดูฝน และเท่ากับ 1.143 และ 1.147 ในฤดูแล้งฝน ส่วนที่ความเร็วลมมากกว่า 0.5 เมตรต่อวินาที มีค่าเท่ากับ 1.142 และ 1.119 สำหรับในฤดูฝน และเท่ากับ1.172 และ 1.154 ในฤดูแล้งฝน โดยสัดส่วนระหว่างการเคลื่อนที่ของลมในแนวระนาบกับการเคลื่อนที่ของลมในแนวดิ่งแสดงให้เห็นว่าในสภาวะลมสงบการเคลื่อนที่ของอากาศในแนวดิ่งพบมากกว่าในสภาวะที่ความเร็วลมมากกว่า 0.5 เมตรต่อวินาที โดยเฉพาะบริเวณพื้นผิวที่เป็นคอนกรีตนั้นจะมีการเคลื่อนที่ของอากาศในแนวดิ่งสูงกว่าในบริเวณที่เป็นสนามหญ้าสำหรับการพัฒนาแบบจำลองคุณภาพอากาศสำหรับในสภาวะลมสงบพบว่า Box model ในสภาวะคงที่แบบสมบูรณ์ให้ผลใกล้เคียงกับค่าตรวจวัดจริงมากกว่าในสภาวะคงที่และสภาวะไม่คงที่ และพบว่ามีความสัมพันธ์กับข้อมูลการตรวจวัดสูงเมื่อผู้รับอยู่ใกล้กับแหล่งกำเนิด