การศึกษาเรื่อง "การเคลื่อนย้ายทรัพยากรบุคคลขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น"มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาลักษณะและปัญหาการเคลื่อนย้ายทรัพยากรบุคคลขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น ความจำเป็นในการมีระบบการโอนย้ายขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น ตลอดจนเสนอรูปแบบที่เหมาะสมในการเคลื่อนย้ายทรัพยากรบุคคลขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น ผู้วิจัยได้คัดเลือกจังหวัดนนทบุรีเป็นพื้นที่ในการศึกษา เพราะมีอัตราการเคลื่อนย้ายสูงที่สุด ระหว่างปี 2544 - 2547 โดยทำการเก็บข้อมูลจากเอกสาร การสัมภาษณ์แบบไม่มีโครงสร้าง กลุ่มตัวอย่างจำนวน 30 คน และการเก็บรวบรวมข้อมูลจากพนักงานส่วนท้องถิ่นโดยใช้แบบสอบถามจำนวน 240 ชุด โดยทำการศึกษาตั้งแต่เดือนมิถุนายน 2547ถึงเดือนธันวาคม 2548 ผลการศึกษาพบว่า พนักงานส่วนท้องถิ่นร้อยละ 65 เคยยื่นความจำนงในการขอโอนย้ายในจำนวนนี้ส่วนใหญ่เป็นพนักงานส่วนท้องถิ่นในตำแหน่งระดับ 1 - 3 การโอนย้ายเป็นการโอนย้ายระหว่างองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น ประเภทและระดับเดียวกันหรือระดับสูงกว่า โดยใช้แหล่งข้อมูลจากพนักงานส่วนท้องถิ่นที่เป็นผู้ปฏิบัติงานในองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นและการสอบถามจากองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นต่าง ๆ ที่มีความสนใจ ทั้งนี้การขอโอนย้ายร้อยละ 89.70 ได้รับการอนุมัติ และสาเหตุส่วนใหญ่ในการขอโอนย้ายของพนักงานส่วนท้องถิ่นคือ การกลับภูมิลำเนาเดิมของตนเอง และการดูแลบิดาและ/หรือมารดา ปัญหาในการเคลื่อนย้ายพนักงานส่วนท้องถิ่น ประกอบด้วย (1) พนักงานส่วนท้องถิ่นเข้าไปปฏิบัติงานในองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นขนาดเล็ก เพื่อเป็นทางผ่านไปทำงานในองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นขนาดใหญ่ (2) องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นขนาดเล็ก และขนาดกลางประสบปัญหาจากการมีอัตราการโอนย้ายในระดับสูง (3) ขั้นตอนการโอนย้ายมีความยุ่งยากหลายขั้นตอน และใช้เวลานานในการขอโอนย้าย (4) อำนาจการตัดสินใจอนุมัติการโอนย้ายอยู่ที่ผู้บริหารองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น (5) การใช้อำนาจของคณะกรรมการพนักงานส่วนท้องถิ่นระดับจังหวัดในการจัดการโอนย้าย และ (6) การแทรกแซงการโอนย้ายจากการเมืองระดับชาติ เพื่อเป็นฐานคะแนนเสียงในการเลือกตั้ง ผู้วิจัย มีข้อเสนอแนะในการลดการโอนย้ายคือ การกำหนดระยะเวลาขั้นต่ำในการทำงานของพนักงานส่วนท้องถิ่น และการกำหนดภูมิลำเนาของผู้สมัคร และองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นไม่จำเป็นต้องมีหลักเกณฑ์ วิธีการและขั้นตอนการโอนย้ายสำหรับพนักงานส่วนท้องถิ่น เพื่อไม่ให้พนักงานส่วนท้องถิ่นใช้เป็นช่องทางในการแสวงหาประโยชน์ให้แก่ตนเอง โดยองค์การไม่ได้รับประโยชน์